“เสินจื่ออี้ เจ้าเหม่ออะไร?ท่านผู้สูงศักดิ์เข้ามาแล้ว รีบเร็ว!”เธอกดความสับสนในใจลง คุกเข่าลงกับพื้น เช็ดรองเท้าหรูของเขา
“คุณชายผู้ดี เป็นอะไรหรือ?แค่นางกำ นัลคนหนึ่งเท่านั้น มีอะไรน่าดู เข้าไปกัน เถอะ”ที่หน้าประตู ขุนนางที่ติดตามมาพูดกับหมู่จิ่งชูที่ยืนนิ่งอยู่
เมื่อครู่เสียงที่นางกำ นัลดุเสินจื่ออี้นั้นเบามาก แต่เขาก็ได้ยิน
ที่จริงเขาลืมไปแล้วว่า หลังจากตระกูลเซินถูกจับกุม เสินจื่ออี้ได้มาอยู่ที่ตำ หนัก บูรพา
หากไม่ใช่เพราะได้ยินนางกำ นัลดุเมื่อครู่ เขาคงนึกไม่ออก และไม่มีทางคิดว่า นาง กำ นัลผอมเล็กต่ำ ต้อยตรงหน้านี้ คือธิดาผู้สืบสกุลตระกูลเสิ่นที่เคยภาคภูมิเหมือน จินเฉวีย และเป็นคู่หมั้นของเขาในอดีต
แม้ทั้งสองจะเป็นคู่หมั้น แต่เขาไม่เคยชอบหญิงสาวที่สดใสและกล้าแสดงออกคน
นี้
ตอนที่เสินจื่ออี้ยังเป็นธิดาผู้สืบสกุลตระกูลเสิ่น เธอก็โดดเด่นมาก ไม่ว่าจะเป็น ความรู้ ความสามารถ หรือรูปร่างหน้าตา ล้วนยอดเยี่ยมทั้งสิ้น
แต่เธอกล้าแสดงออกเกินไป
อะไรก็อยากแข่ง อะไรก็ต้องเป็นที่หนึ่ง แม้แต่การออกไปซื้อโคมไฟ ก็ต้องเป็นอันที่ ดีที่สุด
แม้ว่าโคมไฟนั้น จะเป็นของขวัญสำ หรับเขาก็ตาม แต่หมู่จิ่งชูก็ยังไม่ชอบเธอ
แต่เธอมักจะชอบตามหลังเขา ไล่ตามเขา อ่านหนังสือที่เขาชอบ ท่องบทกวีที่เขา ชอบที่สุด
“ไม่ต้องเช็ดแล้ว ลุกขึ้นเถอะ“
