ายลมเรือลำเล็กไกวเบาๆ อยู่ท่ามกลางม่านฝน หลินถิงมิได้เข้าไปหลบในท้องเรือ หากแต่นั่งอยู่หัวเรือบนกระดานไผ่ ปล่อยให้สายฝนรินรดทั่วกายนางถอดรองเท้าปักดอกไม้วางไว้ข้างกาย ห้อยสองขาลงลูบไล้ผืนน้ำ กวนน้ำเล่นไปมาอย่างเพลิดเพลิน มือทั้งสองยันไว้ด้านหลัง แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่พร่างพรมด้วยสายฝนบางเบาต้วนหลิงนั่งอยู่เคียงข้าง ทั้งสองเปียกชุ่ม เสื้อผ้าเปื้อนฝน ใบหน้าก็ถูกฝนซัดจนเส้นผมเปียกแนบผิวหลินถิงหลับตาลง พลางเอื้อนเอ่ยว่า “สบายเหลือเกิน”ต้วนหลิงเพียงตอบรับเบาๆ “อืม” ก่อนโน้มกายเข้ามา มือใหญ่คว้าหลังคอนางไว้ แล้วประทับริมฝีปากลงบนปากนาง ท่ามกลางละอองฝนพร่างพรายนับแต่วันที่หลินถิงฟื้นคืนชีพมาจนบัดนี้ เขามักรู้สึกราวตนยังจมอยู่ในความฝัน…โชคดีที่มิใช่ฝันจบบริบูรณ์
