มได้ แต่ก็มักจะกว้างบ้าง แคบบ้างจนมิอาจปกปิดความจริงได้หลินถิงยังจดจำได้ว่า ในอดีตต้วนหลิงก็เคยสวมใส่แต่เสื้อผ้าที่สั่งตัดทั้งหมดอยู่แล้ว ในเมื่อเขาเป็นคุณชายรองแห่งสกุลต้วน ของกินของใช้ย่อมต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ทว่าเมื่อกาลผ่านไป กลับเหลือเพียงเสื้อสำเร็จรูปที่นางซื้อให้ถึงอย่างนั้นหลินถิงก็มิเคยรู้สึกว่า การมอบเสื้อสำเร็จรูปให้ต้วนหลิงนั้นเป็นการกระทำที่ตระหนี่ถี่เหนียวแต่อย่างใด นางถือว่าตนเองใจกว้างไม่น้อยแล้ว ทุกสิ่งทำเพียงตามกำลัง ไม่เคยเสแสร้งให้ดูหรูหราเกินตัวหลินถิงกระแอมเบาๆ เอ่ยอย่างภาคภูมิว่า “ไม่เลวเลยจริงๆ สายตาของข้านับว่าดีแท้”คำชมนี้แท้จริงแล้วชมตนเองเสียมากกว่า เพราะผืนผ้านั้นนางเป็นผู้เลือกมาเองหลินถิงดันร่างต้วนหลิงไปยืนหน้ากระจก ส่งสัญญาณให้เขาลองดู “ท่านลองมองดูสิ ว่าเป็นอย่างไรบ้าง”ต้วนหลิงยกมือแตะลวดลายปักบนชุดเบาๆ ก่อนหันไปมองเงาในกระจกที่สะท้อนหลินถิง “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีสัดส่วนเท่าใด”หลินถิง “…”นางกอดเขาทุกเมื่อเชื่อวัน ย่อมพอรู้คร่าวๆ อยู่บ้าง จึงตอบตัดบทเสียงขรึม “ใส่ได้ก็ดีแล้ว ถามมากนักทำไมกัน”นางอดสงสัยมิได้ว่าเขาจงใจแกล้งถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดจะอธิบายให้มากความต้วนหลิงจึงไม่ซักไซ้อีก หลินถิงเดินกลับไปยังตู้เสื้อผ้า ตั้งใจจะหยิบชุดใหม่ออกมาเปลี่ยนด้วยเช่นกัน งานมงคลใหญ่ในวันนี้ งานฉลองหย่าร้างของหลี่จิงชิว นางย่อมมิอาจแต่งกายอย่างลว
