วนมา เขาถือถ้วยยาสีแดงปนดำอยู่ในมือ “เหตุใดเจ้าถึงออกมา?”หลินถิงก้าวเข้าไปใกล้ เอ่ยความจริง “ออกมาตามท่าน…นี่หรือคือยาที่ข้าจะต้องดื่ม?”ต้วนหลิงยื่นถ้วยให้ “ใช่”หลินถิงรับไว้ แต่หาได้ดื่มทันทีต้วนหลิงเลิกคิ้ว สายตาในแววตาสะท้อนประกายแดดยามสายพร่างพราว พร้อมรอยยิ้มบาง “เหตุใดไม่ดื่มเล่ายาเย็นลงแล้ว”หลินถิงถามเสียงเรียบ “ในยานี้ ท่านผสมสิ่งใดไว้?”รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ เลือนหายไปนางปัดถ้วยยาทิ้งกระแทกพื้น แตกกระจายเกลื่อน นางคว้ามือของต้วนหลิงไว้ กราชากปลอกข้อมือออก แล้วสะบัดแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นข้อมือของเขา แผลสดเพิ่งกรีด ยังมีโลหิตซึมออกมาเป็นสาย ทับซ้อนอยู่บนรอยแผลเป็นเก่า เนื้อหนังเผยอออกเล็กน้อย ดูบิดเบี้ยวและน่าสยดสยอง“ท่านบ้าไปแล้วหรือ ต่อให้ท่านเป็นยาเหริน เลือดของท่านก็มิอาจรักษาข้าได้อยู่ดี!”ต้วนหลิงทอดมองเศษถ้วยที่แตกกระจายเต็มพื้น และแผ่นหินเขียวที่ถูกน้ำยาสีดำแดงชโลมจนเปียกชุ่ม กลับหัวเราะออกมาเสียงต่ำ “ไร้ประโยชน์หรือ… เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
