ายังมีหน้ากลับมาอีกหรือ! ไม่พูดไม่จาแล้วดันตามจื่ออวี่หนีไปถึงอันเฉิง เจ้าคิดว่าพญายมยังไม่อยากรับตัวเจ้าไปหรืออย่างไร!”หลินถิงคล่องแคล่วหลบไม้กวาดไปมา มิได้ถูกฟาดแม้แต่ครั้งเดียว “ท่านแม่ ข้ารู้แล้วว่าผิด ครานี้ข้ากลับมาด้วยดีมิใช่หรือ?”“แล้วถ้าเจ้าไม่ได้กลับมาเล่า!”ความอัดอั้นที่สั่งสมมานานปะทุออกมา ตั้งแต่รู้ว่าหลินถิงไปอันเฉิง หลี่จิงชิวก็อยู่ไม่เป็นสุข หวาดกลัวทุกเมื่อว่าบุตรสาวจะประสบเหตุร้าย “ข้ารู้ว่าเจ้าดื้อรั้นนัก แต่ไม่คิดเลยว่าจะบังอาจถึงเพียงนี้ เจ้าคิดจะทำให้ข้าตายเพราะโทสะหรือไร!”ว่าแล้วไม้กวาดก็ยังฟาดไม่หยุด บ่าวไพร่ก็เข้าห้ามไม่สำเร็จ หลินถิงกระโดดหลบโลดเต้นไปมา “ท่านแม่ ข้าหวงชีวิตตนเองยิ่งกว่าใคร ข้าย่อมไม่ยอมให้ตัวเองเป็นอะไรหรอก!”หลี่จิงชิวโมโหจนพูดไม่ออก “ปากคมคายเสียจริง ไม่รู้ว่าถอดแบบมาจากผู้ใด”หลินถิงยิ้มระรื่น หลบไปซ่อนหลังต้นไม้ใหญ่กลางลาน “ข้าจะเหมือนใครได้เล่า ก็เหมือนท่านแม่ของข้านี่สิ!”หลี่จิงชิวชะงักไปชั่วครู่ ก่อนตวาดต่อ “หลินเล่ออวิ๋น! ออกมานี่! หากวันนี้ข้าไม่สั่งสอนเจ้าเสียบ้าง เจ้าคงไม่เห็นข้าเป็นแม่แล้ว!”หลินถิงย่อมไม่ยอมออกไปให้ตีง่ายๆ นางยกปากเอาใจ “ท่านแม่ อย่าโกรธเลยเถิด ข้าพอกลับถึงเมืองหลวงก็รีบมาหาท่านก่อนใคร จะว่าตาข้าไม่มีท่านได้อย่างไรเล่า ในตาข้ามีแต่ท่านเท่านั้นต่างหาก”ต่อให้หลินถิงพูดหวานสักเพียงใด หลี่จิงชิวก็มิคิดปล่อยผ่านง่ายๆ
