ากแรงกล้ากว่าเดิมริมฝีปากของเขาแดงก่ำเพราะแรงเสียดสี คล้ายถูกแต้มชาดบางๆ ลูกกระเดือกเคลื่อนไหวขึ้นลงด้วยความยากลำบาก เผลอเปล่งเสียงครางต่ำออกมา ทุกครั้งที่หลินถิงเป็นฝ่ายรุก ต้วนหลิงก็มักแสดงอาการอ่อนไหวเป็นพิเศษ เพียงสัมผัสเล็กน้อยก็ทำให้เขาสั่นสะท้านได้แล้วแม้นางเพียงโน้มกายลงมอบจุมพิต มิได้ทำสิ่งใดเกินเลย แต่ความสุขสมในกายต้วนหลิงกลับแล่นพลุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด ดุจพลุไฟที่แตกพร่างกลางนภาบรรยากาศภายในห้องค่อยๆ ร้อนระอุขึ้น ความเย็นเฉียบภายนอกถูกประตูหน้าต่างกักกั้น ไม่อาจเล็ดลอดเข้ามาได้ หน้าผากของต้วนหลิงมีเหงื่อบางเกาะพราว ปลายนิ้วทั้งสิบแดงจัด กำแน่นรั้งมือน้อยของนางไว้แนบแน่นหลินถิงเอนศีรษะเล็กน้อย สันจมูกเฉียดผ่านแก้มเขา ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะผิวพรรณ ราวกับทิ้งตราประทับลึกลงบนผิวหนัง ดวงเนตรของต้วนหลิงสั่นระริก ริมหางตาแดงจัด หยดเหงื่อหนึ่งไหลผ่านแพขนตา คล้ายหยาดน้ำตา หลินถิงเองก็มิได้ต่างไปนัก นางสัมผัสได้ชัดว่าการจุมพิตช่างสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงนัก ทั้งที่เป็นเพียงการขยับริมฝีปาก กลับทำให้ทั้งร้อนผ่าวและอ่อนล้าไปทั่วกายทว่าเหนือสิ่งอื่นใดคือความรู้สึกแปลกประหลาด ทุกครั้งที่จุมพิตกับต้วนหลิง นางมักรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าแล่นวาบเบาๆ มิได้เจ็บ แต่ก่อให้เกิดความชาและซ่านสะท้านไปทั้งร่าง เป็นความเร้นลับที่ยากจะบรรยายออกมาเมื่อความรู้สึกนั้นทับถมถึงจุดหนึ่ง ก็ราวกับกระแสน้ำอ่อนโยนที่ไหลเอ
