ื่อยไปทั่วร่าง ทำให้นางผ่อนคลาย จนท้ายที่สุดกระแสน้ำนั้นพุ่งตรงไปยังส่วนหนึ่งของร่างกาย แล้วไหลออกไปหลินถิงโน้มกายลงจุมพิตอีกครั้ง พร้อมทั้งโอบรอบลำคอของเขา คราวนี้มิได้กุมที่หลังคอ หากแต่กุมไว้ตรงลำคอด้านข้าง ความต่างเล็กน้อยนี้ทำให้นางอาจเผลอสัมผัสลูกกระเดือกโดยไม่รู้ตัว นิ้วหัวแม่มือของนางขยับเล็กน้อย ลูบไล้และกดเบาอยู่บนลูกกระเดือกนั้นลำคอของต้วนหลิงสะท้านไหวไม่เป็นไปตามใจสั่ง ลูกกระเดือกเคลื่อนไหวถี่รัว ประหนึ่งถูกกลั่นแกล้งอย่างหนักหน่วงจนทานทนมิไหว ในที่สุดเขาจึงปล่อยมือจากนาง หันมากอดรัดรอบเอวบางแทนฝ่ามือของเขาร้อนผ่าว เมื่อแตะต้องเอวเล็กบอบบางของนาง นางถึงกับรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟช็อตเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลินถิงเลื่อนริมฝีปากจากมุมปากไปยังแก้มด้านข้าง ครั้นเริ่มคุ้นชินกับการจุมพิตแล้ว นางก็ยิ่งคล่องแคล่วขึ้นมือไม้ไม่อาจสงบนิ่งอีกต่อไป เลื่อนจากลำคอขึ้นไปลูบผ่านใบหู ก่อนจะบีบเบาๆ ที่ติ่งหูเพราะนางนึกขึ้นได้ว่าเขามักชอบจุมพิตติ่งหูของนางอยู่เสมอ และตำแหน่งนั้นก็คือจุดอ่อนไหวของนาง หลินถิงจึงอยากลองบีบติ่งหูของเขาบ้าง เพื่อดูว่าเขาจะเป็นเช่นนั้นหรือไม่เพียงแค่นางบีบเบาๆ ทั้งร่างเขาก็สะท้านทันที เสียงที่หลุดออกมาก็พร่าแผ่ว “หลินเล่ออวิ๋น……”หลินถิงพลันรู้สึกเหมือนตนทำสิ่งผิดไป จึงหยุดมือ ไม่บีบต่อ หากโน้มกายลงประทับจุมพิตที่ริมฝีปากที่ยังคงเผยอของเขาแทน เป็นการปลอบประโลม ต้วนหลิ
