เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินถิงเผลอเหลือบตามองไปยังสายรัดเอวที่นางซุกซ่อนห่อยาเอาไว้ แต่ยังไม่ทันได้ทำสิ่งใด ต้วนหลิงกลับยื่นมือมาหยิบห่อยานั้นออกไปต่อหน้าต่อตาเพียงมองจากภายนอก ห่อยาที่อยู่ในมือเขาแทบไม่ต่างไปจากยาที่เขาเพิ่งกลืนลงไปก่อนหน้านี้เลย หัวใจของหลินถิงเต้นถี่รัวดุจเสียงกลองศึกต้วนหลิงคลี่ห่อยาออกเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง แววตาเขาราวกับมีรอยยิ้มที่ไม่เคยเลือนหาย พลันถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนรู้อยู่แล้ว“นี่คือยาอันใด?”ไม่ทันให้นางตอบ เขาก็กล่าวขึ้นเอง “ยาเหอฮวาน”สิ้นคำ เขาเอียงมือ หยดยาร่วงกระจายเกลื่อนบนพรม บดบังความสะอาดหมดสิ้น นั่นคือยาที่หลินถิงอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตไปหามา นางจึงก้าวเข้าไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่ข้อมือกลับถูกต้วนหลิงจับตรึงไว้แน่น“ไม่ถูกเสียทีเดียว ยานี้ถูกสลับเปลี่ยนแล้ว ยาเหอฮวานที่เจ้าซื้อมา ข้าได้กลืนไปแล้วต่างหาก ส่วนห่อนี้…ก็เพียงผงยาธรรมดาเท่านั้น”แววตาของหลินถิงสั่นสะท้าน “ถูกสลับ? แล้วท่านสลับเมื่อใดกันแน่?” เป็นคืนที่นางซ่อนยาไว้ หรือคืนที่นางขุดขึ้นมานำกลับมาหรือ…ต้วนหลิงยกมือขึ้นลูบผ่านแก้มนางแผ่วเบา “คืนที่เจ้าฝังสิ่งของนั้น ข้าก็อยู่ไม่ไกลนัก มองเห็นกับตาว่าเจ้าขุดหลุมเล็กๆ ฝังบางอย่างลงไป ข้าอดสงสัยมิได้จึงรอจนเจ้าหลับสนิ แล้วขุดขึ้นมาดู ต้องขออภัยที่บังอาจแตะต้องของเจ้าด้วยตัวเอง”หลินถิง “……”เหตุใดยาสลบของนางถึงมิอาจใช้ได้ผลกับเขา? หรือว่าเขารู้ล่ว
