มติด กลับมาที่เตียง กดริมฝีปากลงซ้ำอีกหลินถิงเหลือบตาเห็นสัตว์เลี้ยงที่ยังคงกระปรี้กระเปร่า ใจยิ่งปั่นป่วน ต้วนหลิงเหมือนรู้สึกผิด จึงเอ่ยเสียงต่ำ“ขออภัย…มันชนเจ้าเจ็บหรือไม่”ยามนี้มิได้เจ็บปวด เพียงแต่แรงกระแทกจากมันในครานั้นกลับทำให้นางหายใจติดขัด คล้ายถูกบีบเค้นจนแทบสิ้นลมหลินถิงหวั่นใจยิ่งนัก เกรงว่าสัตว์เลี้ยงที่ดื้อรั้นจะพุ่งเข้ามาชนตนอีกครั้ง จึงขยับกายถอยลึกเข้าไปด้านในของเตียง“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้เล่า?”ยานั้นนางเป็นผู้ไปซื้อด้วยตัวเอง ฤทธิ์หามีรุนแรงถึงเพียงนี้ไม่ ย่อมต้องมีเหตุอื่นแน่แท้เสียงต้วนหลิงทุ้มต่ำดังขึ้น “เพราะโรคของข้า…มันจึงเป็นเช่นนี้ เจ้ามิเคยบอกหรือว่าจะช่วยข้า?”หลินถิงสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้าง “โรคอันใด?”เขาก้มลงกระซิบเพียงสองคำข้างหู นางฟังแล้ว ดวงตายิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันตา พอได้สติ หลินถิงกลับขยับถอยหนีอีกครั้ง ครานี้ไม่ใช่เข้าด้านใน แต่เป็นเลื่อนกายออกสู่ขอบเตียง ทว่าเพียงชั่วพริบตา ข้อเท้าเรียวก็ถูกมือใหญ่ของต้วนหลิงคว้าไว้แน่น ร่างทั้งร่างถูกดึงกลับเข้ามา“ช่วยมันเถิด…แล้วก็ช่วยข้าด้วยเถิด…หลินเล่ออวิ๋น……”
