าไปเคียงข้าง ยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่างพลางเอ่ย“ข้ากลับมาแล้ว”ต้วนหลิงหันตามองนางเพียงแวบเดียว หลินถิงมิได้ปิดบัง เอ่ยตรงไปตรงมา “วันนี้เซี่ยซื่อจื่อมาหาข้ามิใช่เพราะเรื่องของหลิงอวี่ หากแต่เพราะคุณชายจินต้องการพบข้า พรุ่งนี้ยามจวี๋สามเค่อ จะรอที่โรงเตี๊ยมสุ่ยฉาง”นางยอมเปิดเผยแก่เขา เพราะรู้ว่าต้วนหลิงไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องลอบสังหารรัชทายาท อีกทั้งเขามิได้จงรักภักดีต่อแคว้นต้าเหยียนถึงเพียงนั้น ต่อให้ล่วงรู้ว่าจินอันไจ้จะพบกับนาง เขาก็มิได้คิดจะควบคุมจับกุม จึงไม่จำต้องปิดบัง“เจ้าจะให้ข้าติดตามไปด้วยหรือไม่?”ต้วนหลิงละสายตาจากนางไปยังผนังกำแพงอีกฟากหนึ่งของจวน ที่นั่นเถาวัลย์เลื้อยพันผนังออกดอกเบ่งบาน มีผีเสื้อโบยบินวนรอบดอกไม้หลินถิงมองตามสายตาเขา เห็นผีเสื้อบินว่อนกลางสวนจึงเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ข้าไปเพียงลำพังเถิด เซี่ยซื่อจื่อบอกว่าจะมีคนมารับส่ง ไม่มีอันตรายแน่นอน”“เซี่ยซื่อจื่อก็จะไปด้วยหรือ?”ลมจากหน้าต่างพัดต้องปลายนิ้ว หลินถิงจึงกางมือออก ปล่อยให้ลมพัดลอดช่องว่างระหว่างนิ้วผ่านไป ก่อนจะเอ่ยเบาๆ“เพราะจินอันไจ้สิ้นพลังยุทธ์ชั่วคราว คุณชายห้าสกุลเซี่ยจึงไม่วางใจ จึงให้เซี่ยซื่อจื่อคอยติดตามอยู่ข้างกายเขา”แววตาของต้วนหลิงเหลือบเห็นมือนางอยู่ข้างกาย จึงเอ่ยเรียบเรื่อยว่า “เช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าช่วยแทนข้า กล่าวคำทักทายต่อคุณชายจินสักประโยคเถิด”หลินถิงรับคำอย่างสดใส “ได้สิ ไม่เป็นปัญหา”เพียง
