แค่คิดว่าพรุ่งนี้นางจะสามารถทำภารกิจให้สำเร็จ สลัดพันธะหนักอึ้งที่กดทับอยู่มานานออกไปได้ นางก็รู้สึกเบาสบายดุจสายลม ส่วนเรื่องหลังจากนั้นว่าจะอธิบายต่อผู้คนอย่างไร หากเซี่ยจื่อม่อต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของนางด้วยพิษยา นางก็มีข้อแก้ต่างคิดไว้พร้อมแล้ว แต่สิ่งสำคัญคือ…แผนจะต้องสำเร็จเท่านั้นทุกสิ่งพร้อมสรรพ เหลือเพียงลมหนุนเท่านั้นต้วนหลิงฟังน้ำเสียงร่าเริงของนาง ปลายนิ้วที่วางพาดอยู่บนขอบหน้าต่างขยับน้อยๆ เคาะลงเบาๆ พลางเอ่ยถาม“คืนพรุ่งนี้เจ้าจะกลับมาเมื่อใด?”หลินถิงตอบอย่างมั่นใจ “ไม่ดึกนักหรอก”คืนนี้หากพรุ่งนี้จะลงมือกับเซี่ยจื่อม่อได้ นางจำต้องไปขุดเอายากระตุ้นราคะออกมาก่อน***เวลาไหลผ่านรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงยามเที่ยงคืน หลินถิงทำเช่นคราวก่อน ลอบโปรยยาสลบให้ต้วนหลิงอีกครั้ง จนเสียงลมหายใจของเขาแผ่วราบเป็นสัญญาณว่าเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว นางจึงลุกออกมาคราวนี้คุ้นมือกว่าครั้งแรกนัก เพียงไม่นานนางก็ขุดดินเปิดผืนดินที่กลบยากระตุ้นราคะไว้ ยายังห่อหุ้มอย่างดี มิได้เปรอะเปื้อนดินโคลนนางหยิบยาออกมา กลบหลุมเรียบร้อยแล้วรีบกลับ ไม่อยู่นานในลานเรือน คืนนี้สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรูมาพร้อมความเย็นยะเยือกกว่าหลายคืนก่อน เมื่อนางขึ้นเตียงก็รีบมุดเข้าผ้าห่ม กายม้วนอยู่ในความอบอุ่น โผล่เพียงศีรษะออกมา ดวงตากลมโตกลอกมองพลางคิดใคร่ครวญนางขยับเข้าใกล้กระซิบชิดริมหูเขา ลองเรียกดูเบาๆ “ต้วนหลิง?”ร่างเขาไม่
