สบายแผ่วซ่านออกมาต้วนหลิงก้มหน้าลง มองใบหน้าของหลินถิงที่กำลังจดจ่ออยู่กับการทายาที่ข้อมือเขาโดยไม่เอื้อนเอ่ยสักคำ แววตาลึกล้ำไม่รู้คิดสิ่งใดอยู่ในใจ***หลายวันต่อมา ชีวิตของหลินถิงก็วนเวียนอยู่เพียงสองเส้นทาง เช้าสายไปยังศาลาว่าการ ค่ำคืนกลับจวน ไม่มีโอกาสได้อยู่ลำพังกับเซี่ยจื่อม่อเลยสักครา แม้จะได้เจอหน้ากันเป็นบางครั้งแต่ก็เพียงผ่านๆ มีต้วนหลิงคอยอยู่ข้างกายตลอดเวลาภารกิจยังไม่เสร็จสิ้นสักที ทำให้นางใจไม่สงบอยู่ร่ำไป ราวกับมีเงามัจจุราชคอยจ้องมองจากเบื้องหลัง ความเย็นเยียบไหลวนในอกหลินถิงสะท้านขึ้นมา เผลอเอียงกาน้ำชา น้ำอุ่นรินไหลพร่างพรูลงบนมือที่ถือถ้วยอยู่ เสียงหยดกระทบเงียบก้องไปทั่วห้อง เคราะห์ดีที่ไม่ใช่น้ำร้อนจึงไม่ถึงขั้นพองต้วนหลิงเอื้อมมารับกาน้ำจากมือ นิ่งสงบเช็ดมือให้พลางเอ่ยถามเสียงอ่อน “เจ้าช่วงนี้เป็นอะไรไปนัก มักเหม่อลอยอยู่เสมอ”นางรีบแก้ตัว “ก็เพียงแต่…คิดถึงท่านแม่บ้างเท่านั้น”ปลายนิ้วเขาแตะผ่านข้อนิ้วเปียกชื้นของนาง กลิ่นชาอ่อนๆ ลอยคลุ้งระหว่างทั้งสอง “หากเจ้าคิดถึงจริงๆ อยากกลับไปยังเมืองหลวง ข้าจะสั่งคนจัดส่งเจ้าไปทันที”แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดผ่านหน้าต่าง ย้อมใบหน้านวลของหลินถิงให้แดงเรื่อ “ไม่จำเป็นหรอก เพียงรอวันที่ท่านกลับ ข้ากลับพร้อมท่านก็พอ”ยังไม่ทันที่บรรยากาศอบอุ่นนั้นจะคลาย มีบ่าวมารายงานจากหน้าประตู “ฮูหยินขอรับ…เซี่ยซื่อจื่อเรื่องด่วนจะขอพบ บัดนี้กำล
