ังรออยู่ที่ศาลาด้านหน้า”หลินถิงเบิกตากว้าง “เขามาหาข้า?”บ่าวก้มศีรษะ “ใช่ขอรับ”หัวใจของนางพลันเต้นแรงขึ้นมา เจตนาใดกันแน่? หรือว่าจะทะเลาะกับต้วนซินหนิงอีก แล้วกลัวนางเสียใจจนกระทบครรภ์ จึงคิดจะขอให้นางช่วยเกลี้ยกล่อม? หลินถิงได้ยินชื่อเขาก็ให้ขุ่นเคืองใจขึ้นมา ทว่าเพื่องานในครั้งนี้ นางจำต้องคิดหากลอุบายให้สำเร็จวันนี้นางไม่อาจลงมือวางยาเซี่ยจื่อม่อได้ เพราะยากระตุ้นราคะยังฝังไว้ในสวนอีกฟากหนึ่ง เวลานี้มิอาจไปขุดเอามาใช้ได้ อีกทั้งต้วนหลิงยังตื่นอยู่ นางย่อมไม่กล้าเสี่ยงลงมือแต่เมื่อได้พบเขาในวันนี้ บางทีนางอาจอาศัยโอกาสสอบถามเส้นทางการเคลื่อนไหวของเซี่ยจื่อม่อในวันถัดไปเพื่อวางแผนการลงมือได้ หลินถิงคิดคำนวณแผนในใจพลางเอ่ยสั่งบ่าวรับใช้ว่า“ให้เขารอสักครู่ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้”การพบหน้าครานี้เป็นไปโดยเปิดเผย มิใช่เรื่องให้ต้องหวาดหวั่นในใจ แต่ถึงอย่างนั้นหลินถิงก็ยังเหลือบมองต้วนหลิงแวบหนึ่ง เขามิได้มีปฏิกิริยาใดๆหลินถิงจึงกระแอมเบาๆ เอ่ยขึ้นว่า “ที่เซี่ยซื่อจื่อมาหาข้า คงเพราะเรื่องของหลิงอวี่กระมัง”ต้วนหลิงตอบเสียงสั้นห้วน “อืม”นางนั่งบนเก้าอี้หลอฮั่นหยิบรองเท้ามาสวม ปลายสายแพรพลิ้วร่วงลงมา “เช่นนั้น ข้าขอตัวไปก่อน?”“อืม ไปเถิด”จวนหาได้กว้างใหญ่ หลินถิงก้าวไปเพียงครู่ก็ถึงโถงใหญ่ เซี่ยจื่อม่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ประตูใหญ่ เห็นนางเข้ามาก็ลุกขึ้นทันที เอ่ยตรงไปตรงมาว่า “คุณชายจินอยา
