กพบฮูหยิน”ช่วงนี้หลินถิงวุ่นวายด้วยภารกิจ จึงมิได้ติดตามข่าวคราวของจินอันไจ้อย่างใกล้ชิด เพราะหากตนยังรักษาตัวเองไม่ได้ ก็ยากจะไปห่วงผู้อื่น นางจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “บาดแผลของจินอันไจ้หายดีแล้วหรือ?”เซี่ยจื่อม่อเอ่ยด้วยความนอบน้อม “คุณชายจินหายดีถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว”แม้หลินถิงจะรู้ว่าเขามาเพียงเพื่อส่งสาร แต่นางก็ไม่ยอมเก็บงำความขุ่นเคืองไว้ เอ่ยอย่างเฉียบคม “เขาบอกอยากพบข้าที่ใด เมื่อใด?”เซี่ยจื่อม่อเอ่ยชื่อโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง “พรุ่งนี้ยามจวี๋สามเค่อ ข้าก็จะไปด้วย”หลินถิงพลันได้กลิ่นโอกาสที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ ทว่ามิได้เผยสีหน้าออกมา นางยังคงทำท่าธรรมดาเอ่ยถามว่า“เหตุใดท่านจึงต้องไปด้วย?”เขาลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ “เพราะยาที่คุณชายจินรับประทานทำให้สูญเสียพลังยุทธ์ชั่วคราว การออกเดินทางผู้เดียวจึงเสี่ยงอันตราย คุณชายห้าสกุลเซี่ยสั่งให้ข้าอยู่ข้างกายเขา”“อะไรนะ?”หลินถิงตวัดสายตาคมกริบ ยกเก้าอี้ขึ้นหมายจะขว้างใส่เขา “ยารักษาบาดแผลทำให้สูญเสียพลังยุทธ์ชั่วคราวหรือ? ท่านคิดว่าข้าเป็นคนโง่รึ! เป็นพวกท่านเองที่แอบลงมือในยาของเขาใช่หรือไม่!”เซี่ยจื่อม่อถึงกับอกสั่นขวัญแขวนต่อคู่สามีภรรยาอย่างหลินถิงกับต้วนหลิง คราวก่อนต้วนหลิงเกือบจะใช้ดาบซิ่วชุนฟันเขาเสียแล้ว ส่วนหลินถิงก็ลงมือซัดเขาอยู่หลายครา แต่ที่สำคัญคือเขาไม่อาจแม้แต่จะตอบโต้ได้ เซี่ยจื่อม่อจึงรีบลนลานถอยหลังไปหลายก้าวเอ่ยเสียงสั่น“พวกข้าไม
