ในจดหมายเริ่มแรกได้ถามหลินถิงก่อนว่า นางได้ภาพวาดนี้มาจากที่ใด และบุรุษในภาพยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ จากนั้นจึงเล่าว่า เมื่อครั้งอดีตกาลนานมาแล้ว นางเคยพบเห็นบุรุษในภาพผู้นั้นมาก่อน เขามีนามว่าอิ้งจือเหอ เมื่อครั้งยังเยาว์วัยเขาอาศัยอยู่เรือนข้างเคียง พวกเขาจึงเป็นเพื่อนบ้านกันอิ้งจือเหอฐานะยากจน ขวนขวายเพียรพยายามอ่านหนังสือเพื่อเข้าสอบจอหงวน หากแต่หาใช่เพื่อชื่อเสียงเกียรติยศ หรือเพื่อเชิดชูวงศ์สกุลไม่ ทว่าเพียงเพื่อจะได้ยืนอยู่บนที่สูง สามารถทำการใดๆ เพื่อประโยชน์แก่ราษฎร เหตุนี้เองจึงทำให้หลี่จิงชิวจดจำอิ้งจือเหอได้เสมอมานางตลอดชีวิตถูกกักในเรือนหลัง ไม่ค่อยได้พบเห็นโลกกว้าง อีกทั้งยังได้รับอิทธิพลจากบิดาผู้เป็นพ่อค้าใหญ่ ผู้มีสายตาแสวงเพียงผลประโยชน์ ยึดมั่นว่าพ่อค้าหวังเพียงทรัพย์สิน ส่วนผู้สอบจอหงวนก็หวังเพียงชื่อเสียงและลาภยศทว่าอิ้งจือเหอกลับกล่าวว่า เขาอ่านหนังสือเพื่อจะยืนอยู่สูงและทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อราษฎร ฟังดูก็หรูหราโอ่อ่า หากแต่หลี่จิงชิวหาได้เชื่อไม่สองสกุลนี้แม้เป็นเพื่อนบ้าน แต่กลับไม่ถูกกันยิ่งนัก บิดามารดาของหลี่จิงชิวเห็นว่า “ความยากจนมิอาจกำเนิดบัณฑิต” จึงมักหยามเยาะอิ้งจือเหอว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง บ้านยากจนปานนั้นยังฝันอ่านแต่ตำรา ไม่หันมาทำมาหากิน หารายได้เลี้ยงครอบครัวยิ่งไปกว่านั้น อิ้งจือเหอจะสอบได้หรือไม่นั้นยังมิอาจรู้ได้เลย บิดาของเขาก็มิอาจสอบได้แ
