ต้วนซินหนิงคงถูกคำหวานลมลวงของเซี่ยจื่อม่อหลอกล่ออีกแล้ว หลินถิงคิดในใจ นางพลันลุกขึ้นรวดเร็ว คิดจะไปดูให้รู้แจ้งกับตา ต้วนหลิงนั่งแทนที่น้องสาวอยู่ข้างกายนาง เมื่อหลินถิงขยับเพียงนิด เขาก็รู้ตัวทันทีเห็นนางผุดลุกขึ้นจากม้านั่งยาว ต้วนหลิงยื่นมือคว้าข้อมือไว้ แหงนหน้ามองด้วยแววตาสงสัย “เจ้าจะไปที่ใดหรือ”“ไปหาพวกเขา”หลินถิงอยากรู้ให้แน่ว่า เหตุใดต้วนซินหนิงถึงได้ยอมให้อภัยเซี่ยจื่อม่ออย่างง่ายดายนัก หากไม่รู้ความจริง คืนนี้นางคงกลัดกลุ้มจนมิอาจข่มตาหลับ และอาจถึงขั้นสะดุ้งตื่นยามดึกนึกอยาก…ฆ่าคน!ใช่ นางหาได้ต้องการรื้อฟื้นเรื่องราวรักของคู่พระนางในต้นฉบับ เพียงแต่อยากให้ต้วนซินหนิงอย่าได้ยอมใจอ่อนง่ายเกินไปก็เท่านั้นก็จริงอยู่ที่เซี่ยจื่อม่อมีเหตุผลอันยากกล่าวออกมา แต่ต่อให้มีข้ออ้างใด ก็ใช่จะทำให้อภัยได้ที่เขาหลอกล่อให้ต้วนซินหนิงมอบกายใจ แล้วกลับจากไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำอธิบาย หากเขาต้องการได้การให้อภัย ก็ต้องแลกด้วยสิ่งที่คู่ควร!ทว่าสุดท้าย ต้วนซินหนิงกลับยอมอภัยให้เขาง่ายดาย…ครั้งนี้หลินถิงจึงได้ลิ้มรสความรู้สึก “เจ็บใจที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้า” เข้าอย่างจัง หากต้วนซินหนิงจะยกโทษให้ช้าสักหน่อย นางก็คงไม่เดือดดาลถึงเพียงนี้ ต้องรู้ไว้ว่าวันนี้นางเพิ่งบอกอีกฝ่ายไปหยกๆ ว่าอย่าได้อภัยง่ายดายเช่นนี้!แต่ความผิดใหญ่ก็อยู่ที่เซี่ยจื่อม่อแท้ๆ ความคับแค้นเอ่อขึ้นในอก หลินถิงกำหมัดแน่นอีก
