หนต้วนหลิงยังมิได้ปล่อยมือ นิ้วเขากดลงบนกำไลหยกที่ข้อมือนาง “หลิงอวี่มิใช่ว่าบอกอยากไปพบคุณชายเซี่ยเพียงลำพังหรือ เช่นนั้นเราก็มิควรไปกวนพวกเขา”หลินถิงแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าทั้งคู่คืนดีกันแล้ว ถึงอย่างไรนางเองก็รู้มาจากเสียงเตือนของระบบเท่านั้น “แต่พวกเขาพูดคุยกันนานถึงหนึ่งชั่วยามแล้ว ข้ามีความกังวล อยากไปดูสักหน่อย”แพขนตาของต้วนหลิงสั่นไหว “เมื่อสนทนาจบ หลิงอวี่ย่อมกลับไปหาเจ้าเอง”ตั้งแต่หลินถิงเคยถูกลักพาตัวไปครั้งนั้น ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา รอบจวนจึงมีองครักษ์เสื้อแพรเฝ้ายามแน่นหนา ทั้งกลางวันและกลางคืน หากพวกเขาเพียงพบกันที่เรือนหน้า มิได้ออกไปด้านนอก ก็คงไม่เกิดเหตุร้ายใดกระนั้นหลินถิงก็ไม่อาจนั่งรอเฉยได้อีกแล้ว “ข้ายังอยากไปดูด้วยตา”ต้วนหลิงสบตานาง แล้วเอื้อนเอ่ยเสียงหนักแน่น “เช่นนั้น ข้าจะไปกับเจ้า”***ณ เรือนโถงสำหรับรับแขกที่เรือนหน้า ต้วนซินหนิงกับเซี่ยจื่อม่อกำลังอยู่ที่นั่น หลินถิงเร่งฝีเท้าวิ่งตรงไปยังโถงนั้นเมื่อก้าวเข้าประตู สิ่งแรกที่กระทบจมูกคือกลิ่นคาวเลือด พอสายตาปราดมองก็พบเซี่ยจื่อม่อกำลังคุกเข่าตรงหน้าต้วนซินหนิง ข้อมือเขามีแผลสดเลือดไหลรินไม่หยุด เป็นที่มาของกลิ่นเลือดนี้เองต้วนซินหนิงกำลังวุ่นวายหาของเพื่อห้ามเลือดให้เขา ลนลานจนลืมเสียว่าควรเรียกบ่าวรับใช้เข้ามาช่วยจัดการเปลือกตาของหลินถิงกระตุกวาบนี่มันเรื่องอันใดกันเล่า! ใช่ว่านี่คือบท “พระเอกสำนึกผิดจนถึงกับ
