้เข้า ด้วยเหตุนี้เอง ต้าเสวี่ยหนีจึงเร่งร้อนสืบหาฟู่ฉือทันทีที่เขาหายสาบสูญครู่ใหญ่จึงเอ่ยเสียงพร่า “วางใจเถิด โอสถที่ให้แม่ทัพหยางนั้นไร้พิษ เพียงทำให้เหมือนป่วยหนัก อีกสองเดือนก็จะฟื้นคืนดังเดิม”สตรีนางนั้นรู้เรื่องต้าเสวี่ยหนีก็ภายหลังการตายของฟู่ฉือ หากมิฉะนั้นคงไม่ลอบวานให้หอหนังสือออกสืบหาเขาเช่นนั้น นางเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าเชื่อท่าน”“กลับไปเถิด”แต่สตรีนางนั้นยังไม่ยอมก้าวออก “ท่านเคยให้สัญญาแล้ว ภายหลังแผ่นดินต้าเหยียนล่มสลาย ต้องมิลงมือฆ่าพี่สาวของข้า”นางย่อมรู้ดีว่าชะตากรรมของแม่ทัพใหญ่มีเพียงตายตามราชวงศ์ที่พ่ายแพ้ หากไม่หาหนทางไว้แต่เนิ่นๆ พี่สาวย่อมดับสูญ นางจึงจำต้องแลกทุกอย่างเพื่อให้พี่สาวมีชีวิตรอดต้าเสวี่ยหนีลืมตาขึ้น แววตาเย็นดุจน้ำแข็ง “ข้าเอ่ยสัญญาย่อมรักษาสัจจะ เจ้าและพี่สาวของเจ้าจะปลอดภัย เจ้าคือคนในดวงใจของฟู่ฉือ ข้าย่อมไม่หลอกลวงเจ้า”แต่ทันใดนั้นดวงตาเขาก็วาววับราวกับคมดาบ พลันเผยมีดออกจากฝัก มือสะบัดคว้ามีดสั้นพุ่งขึ้นสู่หลังคา!“ใครอยู่บนนั้น!”
