ิลา พอเข้ามาถึงลานก็เห็นภาพตรงหน้า-หลินถิงนั่งอยู่บนม้านั่งยาวขาบอบบางของนางมีร่างหนึ่งเอนกายหนุนนอนอยู่ คนผู้นั้นก็คือต้วนซินหนิง คิ้วงามของต้วนหลิงขมวดเล็กน้อย แทบไม่ทันสังเกตเห็น ทว่าเมื่อสายตาหลินถิงเงยขึ้นสบตา เขาก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม ก้าวเข้ามาหาพวกนางหลินถิงยังมิทันให้เขาเอ่ยถาม ก็รีบเล่าความทั้งหมดออกมาอย่างกราชับถ้วนถี่ ต้วนหลิงฟังเงียบๆ แม้เมื่อได้ยินข่าวต้วนซินหนิงตั้งครรภ์ ก็ยังคงไม่แสดงอารมณ์ใด คล้ายบุรุษเย็นชาไร้ใจ หากแต่กระดูกหน้านั้นงามละมุน มีเสน่ห์อ่อนโยนแฝงอยู่ จึงทำให้ผู้คนเผลอมองข้ามความเย็นชาของเขาไป“พวกเจ้าได้แจ้งข่าวแก่เซี่ยซื่อจื่อแล้วหรือ?”“ข้าให้กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรส่งสารไปให้เขาแล้ว” วันนี้เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน หลินถิงจึงจำต้องยืมมือพวกเขาไปส่งข่าวให้เซี่ยจื่อม่อ ต้วนหลิงเองก็ไม่ได้ว่าอะไรก่อนหน้านี้หลินถิงพยายามหลีกเลี่ยงการใช้องครักษ์เสื้อแพรสืบเรื่องเซี่ยจื่อม่อ นางฉลาดพอที่จะให้พวกเขาเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมาก่อน แล้วจึงแสร้งถามต่อไป หากทำบ่อยเข้าก็จะถูกสงสัยได้ ยิ่งองครักษ์เสื้อแพรมิได้ไร้ความเฉียบแหลมสายตานางปรายมองต้วนหลิง เขาจึงเผยความเป็นพี่ชายขึ้นมาบ้าง “เซี่ยซื่อจื่อยังมิได้ตอบกลับหรือ?”ต้วนซินหนิงรีบเอ่ยขึ้นบ้าง “ยังเจ้าค่ะ…ท่านพี่รอง โปรดอย่าเพิ่งบอกท่านพ่อท่านแม่ได้หรือไม่? ข้าจะเป็นคนสารภาพด้วยตัวเอง”ต้วนหลิงมิได้รับปาก แต่ก็ไม่ปฏิเสธ เพ
