เจ้ายังชอบนางอยู่หรือ?”เซี่ยชิงเหอเงยหน้าด้วยความตกใจ เผลอติดอ่าง “ท่าน…ท่านลุงกุ้ย ท่านพูดอะไรหรือ”ท่านลุงกุ้ยพิงกายกับเสาไม้สำหรับฝึกหมัด “หากข้าไม่จำผิด แต่ก่อนเจ้ากับคุณหนูเจ็ดเกือบได้ดูตัวกันแล้วมิใช่หรือ?”สายตาของเขาไหววูบเล็กน้อย “แล้วยังไงเล่า ท่านแม่ข้ามักจัดหาสตรีให้ข้าดูตัวอยู่บ่อยๆ ไยต้องสรุปว่าข้าชอบคุณหนูเจ็ดด้วยเล่า”ท่านลุงกุ้ยหัวเราะหยัน “แม้จะว่าเช่นนั้น แต่ทุกคราเจ้าล้วนปฏิเสธทั้งสิ้น เว้นเพียงคุณหนูเจ็ดคนเดียว ที่เจ้ามิได้ปฏิเสธ มิหนำซ้ำยังปล่อยให้มารดาเจ้าพบกับสหาย-หลี่ฮูหยิน หากนี่ไม่ใช่ความชอบแล้วจะเรียกว่าอะไร? เพียงเสียดาย…ก่อนจะได้ดูตัวกันจริงๆ สกุลเซี่ยของเจ้าก็เกิดเหตุเสียก่อน”เซี่ยชิงเหอถึงกับสิ้นถ้อยคำ ท่านลุงกุ้ยเช็ดเหงื่อที่ไหลลงบ่าพลางยกยิ้มล้อเลียน “ก่อนหน้าที่หลี่ฮูหยินจะมาหาเจ้าเคยพบคุณหนูเจ็ดแล้วกระนั้นหรือ?”เขาทายถูก เซี่ยชิงเหอพลันนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น-เมื่อคราวหลินถิงปิดหน้าเข้ามาแย่งถุงโชคดีในงานพิธี เนื่องด้วยความต้องการแย่งชิงจนแรงกล้า ผ้าคลุมหน้าหลุดร่วง เผยให้เห็นรอยยิ้มสดใสใต้หน้ากาก-นับแต่นั้น ใบหน้านั้นก็ติดตรึงอยู่ในใจเขาเขายังแอบสืบเรื่องนาง จนรู้ว่านางคือคุณหนูเจ็ดแห่งสกุลหลิน แต่เซี่ยชิงเหอมิใช่คนที่กล้าเริ่มก่อน เดิมคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เกี่ยวข้องกันอีก ทว่าอยู่มาวันหนึ่งมารดากลับถามเขาว่าอยากดูตัวกับคุณหนูเจ็ดหรือไม่เรื่องที่ห
