้ายคุณชายจินยิ่ง”หลินถิงเกรงว่าหากตนลงอ่างมานานโดยไม่ขยับ เขาอาจสงสัยเพราะไม่ได้ยินเสียงน้ำ จึงรีบเริ่มถูตัว “หรือว่าท่านตาฝาดไปแล้ว จะเป็นจินอันไจ้ได้อย่างไร การลอบปลงพราชนม์รัชทายาทนั้นโทษถึงตายเชียวนะ”“ข้าเพียงบอกว่าคล้าย หาได้กล่าวว่าเป็นเขาเสียทีเดียว เหตุใดจึงว่าข้าตาฝาด?”สิ้นเสียงนั้น ต้วนหลิงก็ช้อนมือเปิดม่านที่กั้นอ่างอาบน้ำออก หลินถิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเขาเท้าแขนลงบนขอบอ่าง เอนกายโน้มลงมาแตะจุมพิตที่มุมปากนาง จูบนั้นเริ่มด้วยการขบเม้มแน่นเล็กน้อย ก่อนจะอ่อนแรงลงเป็นการไล้เลียปลายลิ้นสอดแทรกผ่านกลีบปากเข้าไป ล่วงล้ำลึกซึ้งกลิ่นหอมอ่อนของไม้จันทน์ลอยเข้ามาในลมหายใจ นางเผลออ้าปากตอบรับโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนยังเปลือยเปล่าอยู่ในน้ำ ทำให้ไม่คุ้นชินนักกับการจูบเช่นนี้ มือจึงเผลอเอื้อมไปคว้าผ้า แต่กลับถูกเขาจับไว้ ฝ่ามือแข็งแรงสอดประสานแน่นกับนิ้วเรียวของนางจุมพิตอันถี่ถ้วนราวกับจะพรากลมหายใจ ไล้จากมุมปาก ลามไปแก้มขาว ลำคอ ก่อนวกกลับมาที่ริมฝีปากอีกครั้งราวกับจะดื่มด่ำเอาลมหายใจของนางไปทั้งหมด ต้วนหลิงประหนึ่งอสรพิษสีสวย ลากไล้ไปตามใบหน้านาง ทุกที่ที่เลื้อยผ่านเปียกชื้นร้อนรุ่มหลินถิงพลันลืมเลือนเรื่องราวทั้งวัน ยกไหล่ขึ้นเล็กน้อยเพื่อรับสัมผัสจากเขา เพราะนางรู้สึกว่าหากไม่ตอบสนองจูบนั้นจะฉุดรั้งให้นางจมหายลงไปในน้ำ ล่มสลายและดับสิ้นอยู่ในนั้นเขาจูบผ่านแก้มนางที
