วน แต่ก็ไม่ถึงขั้นเชื่องช้า ไม่นานนัก อ่างน้ำอุ่นหอมกลิ่นสมุนไพรก็พร้อมพอสาวใช้ออกไป นางวางผ้าซับผม “เช่นนั้นข้าไปอาบน้ำก่อนนะ” ปกติทุกคืน ทั้งสองก็มักรอให้อีกฝ่ายอาบเสร็จแล้วค่อยเข้า แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด นางก็ยังรู้สึกหัวใจเต้นเร็วทุกครั้งต้วนหลิงเอื้อมมือถอดกวานหยกจากเรือนผม วางลงบนโต๊ะ “ไปเถิด”คืนนี้เขาสงบอย่างผิดสังเกต แต่ก่อนหลินถิงยังจับความรู้สึกบางอย่างจากเขาได้อยู่บ้าง ทว่าวันนี้กลับไม่มี แม้ท่าทางยังอ่อนโยนดังเดิม ทว่ากลับไร้คลื่นอารมณ์ เหมือนตุ๊กตาดินที่นางปั้น-งดงามสมจริง แต่ก็ไม่เหมือนคนนางสังเกตสิ่งนี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวผ่านเขาไปยังอ่างอาบน้ำ ดึงม่านสองข้างลงบังตัว คลายสายรัดเอว ถอดชุดนอก ตามด้วยชั้นในและผ้ารัดอก วางเรียงบนฉากกั้นต้วนหลิงมองเงาร่างบอบบางหลังม่าน พลันเอ่ยขึ้น “เจ้ารู้เรื่องรัชทายาทถูกลอบปลงพราชนม์ หลังจากออกจากห้องส้วม เช่นนั้นเจ้าคงมิได้เห็นมือสังหารที่หนีออกมาถึงถนน”เท้าที่กำลังจะก้าวลงอ่างของหลินถิงชะงักไป แต่สุดท้ายก็ก้าวลงนั่งในน้ำอุ่นที่ท่วมถึงแขน นางมองผิวน้ำที่กระเพื่อม พลางถามหยั่งเชิง “ท่านเห็นหรือ?”“ข้าเห็น ข้าว่าเขาคล้ายใครบางคน”“คล้าย…ใครหรือ?”นางหันหลังให้ม่าน กลืนน้ำลายอย่างตื่นตระหนก กำผ้าขัดตัวในมือแน่นต้วนหลิงลุกขึ้น “ประหลาดนัก ข้าว่าเขาคล้ายคุณชายจิน แม้มือสังหารจะมิได้สวมหน้ากาก เพียงใช้ผ้าธรรมดาปิดหน้า แต่ความรู้สึกนั้นช่างคล
