สายลมพัดกระทบดอกไม้ใบหญ้า เกิดเสียงซู่ซ่า ต้วนหลิงราวกับกำลังติดอยู่บนผาหินชัน ถูกแสงตะวันร้อนแรงเผาจนปากแห้งคอแห้ง ดวงตาไม่อาจมองเห็น อาศัยเพียงสัญชาตญาณคว้าดอกไม้มาหนึ่งดอก เพราะในนั้นอาจมีน้ำที่เขาต้องการริมฝีปากบางของต้วนหลิงขยับน้อยๆ อาศัยเพียงสัมผัสค่อยๆ ลูบไล้กลีบดอก ก่อนจะช้อนขึ้นรับเข้าปากอย่างช้าๆ ได้เพียงไอชื้นน้อยนิด มิอาจบรรเทาความกระหายได้ จึงกัดกลืนลงไป หวังจะได้หยาดน้ำเพียงเล็กน้อยจากมันดอกไม้ถูกบดในปากจนมีน้ำเล็กน้อยพอให้ชุ่มคอ บรรเทาความกระหายเพียงเล็กน้อย แต่ก็พอทำให้เขารู้สึกกลับมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง แม้แสงตะวันยังเผาแผดลงมาทั่วร่าง แต่ต้วนหลิงกลับรู้สึกดีขึ้นมาก ทว่าผู้ใดที่กระหายแล้วได้ลิ้มรสน้ำ ย่อมอยากได้มากขึ้นจนไม่อาจหยุด เขาจึงค่อยๆ ดูดซับน้ำจากดอกไม้นั้นต่อไป ให้หยดน้ำเล็กน้อยไหลลงคอครั้นน้ำจากดอกไม้เริ่มมากขึ้น เขากลืนน้ำเหล่านั้นลงคอ ลูกกระเดือกไหวขึ้นลงรวดเร็ว ทันใดนั้นมือหนึ่งกลับคว้าตัวเขาไว้แน่น ดึงเขาออกจากหน้าผาราวกับช่วยชีวิต เขาเผยเปลือกตาขึ้น สายตาค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น มองคนที่ช่วยดึงตนออกมาหลินถิงกำลังมองเขาด้วยแววตาสลับซับซ้อน ใบหน้าที่ถูกแดดเผาจนแดงระเรื่อแหงนขึ้น ริมฝีปากที่เปื้อนน้ำดอกไม้ก็แดงเข้มไปด้วย รูปโฉมเช่นนี้ควรจะดูอ่อนล้าและหมองหม่น ทว่ากลับแฝงความเย้ายวนชวนมองอย่างประหลาดนางมองอยู่ครู่หนึ่งก็ปล่อยมือ แล้วหมุนตัวเดินไปหาแหล่งน้ำให้เข
