าเช่นเดียวกับครั้งก่อน ฝีเท้าของนางเร่งรีบและฟังดูราวกับก้าวไม่เป็นระเบียบ ไม่รู้ว่าเพราะร้อนใจอยากหาน้ำให้เขา หรือเพราะเหตุอื่น ต้วนหลิงเม้มริมฝีปากที่ยังมีรสชาติน้ำดอกไม้ รอคอยอยู่กับที่จนกว่านางจะกลับมาไม่นานนัก หลินถิงก็กลับมาพร้อมน้ำในมือ ต้วนหลิงเหลือบตามองน้ำที่นางถือไว้ ก่อนเอนกายเข้าไปดื่ม ในสายตาผู้มองคล้ายว่านางกำลังป้อนน้ำให้คุณชายสกุลสูงผู้บอบบาง ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาคือองครักษ์เสื้อแพรผู้สังหารคนได้โดยไม่กะพริบตา ทำการอันมิได้บอบบางเลยแม้แต่น้อยหลินถิงได้ยินเสียงเขากลืนน้ำก็รีบเอ่ยว่า “เหตุใดจึงดื่มลงไปเล่า คายออกมาเถิด”นางอยากให้เขาคายของในปากออกมา ถึงแม้เคยอ่านในตำราว่ามีคนดื่ม แต่นางก็ยังรู้สึกว่ามิใช่สิ่งที่ควรกลืนลงไป หากทำได้ก็ควรคายทิ้งจะดีกว่า ทว่าเขากลับทำเป็นไม่ได้ยิน กลืนลงไปอีกสองสามคำ หลินถิงจึงได้แต่ปล่อยไปต้วนหลิงดื่มอย่างเชื่องช้า ช้าจนแขนขาของหลินถิงเริ่มเมื่อยล้า ยืนจนขาสั่นไหวเล็กน้อย เขาเอื้อมมือดึงชายกระโปรงของนางเบาๆ เอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ “หากยืนไม่ไหว เหตุใดเจ้าไม่ยอมนั่งเล่า?”หลินถิงครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนจะนั่งลงข้างต้วนหลิง นางเองก็ไม่มีทางนั่งให้ห่างได้ สถานที่แห่งนี้คับแคบอยู่แล้วอีกทั้งยังต้องคอยป้อนน้ำให้เขาดื่ม ต้วนหลิงดื่มต่ออีกเพียงสองสามอึกก็หยุด นางเหลือบมองเขาสองครั้ง คล้ายอยากค้นหาบางสิ่งจากใบหน้านั้น แต่ก็ไม่พบ“เหตุใดเจ้ามองข้าเช่น
