ขนตาของต้วนหลิงไหวระริกเล็กน้อย หลินถิงยังไม่ตื่น หลังจากร้องเรียกเขาเสียงหนึ่งแล้ว ก็หาได้ซุกซนเช่นเคยไม่ นางกลับนิ่งสงบ พิงหลับอยู่ในอ้อมอกเขาอย่างเงียบงันเขามิได้ผลักไสออก แต่คงท่าทางนั้นไว้เช่นเดิม ก้มลงมองหลินถิงอยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ชัดเจนค่อยๆก่อตัวขึ้นภายในใจ กลับทับถมแน่นขึ้นราวภูผา เขายกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าอันไร้เครื่องสำอางของนางกายของต้วนหลิงอบอุ่นนัก ปลายนิ้วจึงยิ่งอุ่นยิ่งนัก ในราตรีอันเย็นชื้นเพราะสายฝน สัมผัสจากมือเขาช่างอบอุ่นยิ่ง หลินถิงขยับศีรษะเล็กน้อย ใช้แก้มถูไถมือของเขา เบาสบายดั่งสัมผัสของหยกเนื้อดีภายนอกเรือน เสียงฝนตกพรำๆ ไม่ขาดสาย ข้างในเรือน เปลวเทียนหลายดวงไหวระริก อาบแสงสว่างอ่อนบนผนังและเบื้องเตียง เงาร่างของบุรุษหนึ่งสตรีหนึ่งแนบชิดกันอยู่บนนั้น ถึงอย่างนั้น หลินถิงก็มิอาจละนิสัยเดิมได้ สุดท้ายยังคง “ตายยาก” ลงมือลงเท้าเขาอีกคราต้วนหลิงจับมือนางไว้ได้อย่างง่ายดาย ใช้เข่ากดขานางที่เตะสะเปะสะปะกลางอากาศไว้ ทว่าศีรษะของนางก็ยังขยับไปมาชนปลายคางเขาหลายครั้ง เขาหลบได้ หากแต่ไม่หลบ ทำให้ตรงนั้นขึ้นสีแดงเล็กน้อย ราวกับถูกประทับตราเอาไว้หลินถิงแม้จะชื่นชอบกลิ่นกายอันอบอวลด้วยกลิ่นไม้จันทน์ของเขา แต่ก็ไม่ชอบถูกพันธนาการ นอนอยู่ในอ้อมอกเขานานเข้า ก็เริ่มดิ้นหมายจะหนีออกไป ทว่าต้วนหลิงหาได้ปล่อยให้นางจากไปโดยง่าย ในไม่ช้า นางขมวดคิ้วเล็กน้อยแม้ในยามหลั
