บ แรงต่อต้านก็เพิ่มมากขึ้นเขาจ้องมองใบหน้าที่ขมวดคิ้วของหลินถิง ก่อนจะค่อยๆ คลายมือลงโดยไม่รู้ตัว นางเลยกลิ้งหลุดจากอ้อมแขนของเขาไปซุกอยู่ในผ้านวมอันนุ่ม เผยเรือนผมยาวสลวยปกปิดไหล่ และใบหน้าที่ค่อยๆ ลับไปจากสายตา อ้อมอกของเขาที่เคยอุ่นอยู่เมื่อครู่กลับว่างเปล่าในชั่วพริบตา ปลายนิ้วทั้งสิบที่ไม่ได้สัมผัสใครเริ่มกำเข้าหากันแน่นหลินถิงหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ผ่านไปครู่หนึ่งก็พลิกตัวอีกครั้ง ครานี้หันใบหน้าไปทางกลิ่นหอมของไม้จันทน์กลิ่นนั้นมาจากทิศของต้วนหลิงผู้ที่นั่งอยู่ขอบเตียงพอดี เขามองอยู่อีกครู่ สุดท้ายจึงขึ้นเตียงไป โอบนางกลับเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้งหลินถิงขยับตัวขัดขืนในตอนแรก เพราะรู้สึกถึงการถูกกัก แต่สุดท้ายก็หยุดลง และหลับไปโดยมีเขาเป็นหมอนหนุน ณ ขณะนั้น เปลวเทียนในห้องก็มอดดับลง ความมืดมิดเข้าปกคลุม ทว่าต้วนหลิงยังคงมองเห็นหลินถิงอยู่คอเสื้อของนางเปิดหลวมเล็กน้อย จี้ทองรูปเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่ห้อยอยู่ร่วงออกมา เขาหยิบขึ้นมาพินิจ มันทำจากทองแท้ มีน้ำหนักพอสมควร ห้อยอยู่ที่ลำคอเช่นนั้นย่อมหนักไม่น้อย จี้ทองนั้นขนาดไม่ใหญ่ แต่มีความประณีตงดงาม เห็นได้ชัดว่าเก่าแก่พอสมควร ทว่าไม่มีรอยขีดข่วนเลยแม้แต่น้อย แสดงว่าผู้สวมใส่หวงแหนและระมัดระวังยิ่งนักเขาไม่ได้มองนานนัก ก่อนจะวางมันกลับคืนที่เดิม แล้วฝังใบหน้าลงในซอกคอของหลินถิง สูดดมกลิ่นกายที่เป็นเอกลักษณ์ของนาง เขาคุ้นเคยกับ
