กลิ่นของนางเสียแล้ว และในยามนี้ก็หลงใหลในกลิ่นนั้นจนหมดสิ้น ราวกับผู้ที่เคยลิ้มรสยาห้าหินซึ่งมิอาจถอนตัว กลายเป็นคนติดจนลุ่มหลงเสียสติในอดีต หากติดราชการ ต้วนหลิงมักพักค้างที่กรมปราบปรามเหนือ ไม่ยอมกลับจวน แต่บัดนี้เขากลับต้องการกลับทุกวัน เพื่อได้พบหน้าและสูดกลิ่นของนางอีกคราต้วนหลิงปรารถนาจะสูดดมกลิ่นอายของหลินถิงโดยตรง แม้ว่าตนจะครอบครองผ้าเช็ดหน้าและเสื้อผ้าส่วนตัวของนางซึ่งอบอวลด้วยกลิ่นหอมประจำตัวของหลินถิงอยู่บ้าง ทว่ายามสัมผัส กลับเย็นเฉียบ ไร้ไออุ่นที่เขาปรารถนาอย่างแท้จริง เขาจึงค่อยๆ หลับตาลงอย่างแผ่วเบาสำหรับเขา……หลินถิงเป็นคนพิเศษ ยิ่งกว่าพิเศษ พิเศษเสียจนเขาไม่อาจกล่าวความรู้สึกนั้นออกมาได้ รู้เพียงแค่ว่า อยากจะยึดครองไว้แน่น ยิ่งแน่นยิ่งดี เขารำลึกขึ้นมาว่า ตนเองเริ่มชอบสะสมดวงตาของผู้คนตั้งแต่เมื่อใดกัน?น่าจะเป็นเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ในวันนั้นท่ามกลางฝูงหมาป่า เขาเห็นดวงตาของหลินถิงเปลี่ยนสลับไปในชั่วพริบตาแววตาหนึ่งเย็นชาราวกับปฏิบัติตามคำสั่ง แต่อีกแววตาหนึ่งกลับอวลด้วยความละอายและสงสาร เพียงเพราะชั่วแวบเดียวนี้เอง ที่ทำให้ต้วนหลิงเริ่มหลงใหลการสะสมดวงตาของผู้คนถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะยามเยาว์วัยหรือเมื่อเติบโตขึ้น ดวงตาของนางที่เปลี่ยนอารมณ์เช่นนั้นกลับมีเพียงไม่กี่ครั้งหากแต่ทุกคราที่เกิดขึ้น เขาล้วนจดจำได้ทั้งหมด จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อน ต้วนหลิงได้พบว่า แววตาที่หล
