ินถิงมองมาหาเขานั้นคงไว้ซึ่งความละอายใจ มิใช่ความเย็นชาอีกต่อไป พฤติกรรมของนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นางมิได้หาเรื่องกลั่นแกล้งเขาหรือต้วนซินหนิงอีก กลับกลายเป็นเว้นระยะห่างจากเขาอย่างเคารพ และเปลี่ยนท่าทีต่อต้วนซินหนิงไปไม่น้อยต้วนหลิงเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาบ้าง กระนั้นแม้จะรู้สึกฉงนใจ เขาก็หาได้ใส่ใจหลินถิงเป็นพิเศษไม่ ในตอนนั้นเขาเพลิดเพลินยิ่งกับความสำราญจากการฆ่าฟันในฐานะองครักษ์เสื้อแพร คล้ายจะปลดปล่อยธรรมชาติอันอัดอั้นออกมาทีละน้อย จนกระทั่งนางปรากฏตัวบ่อยครั้งในสายตาดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่ทำให้เขารู้สึกบางอย่างอย่างไม่รู้ตัว เริ่มปรากฏในสายตาของเขาบ่อยขึ้นเรื่อยๆ วันแล้ววันเล่า ต้วนหลิงเริ่มเฝ้ามองมันโดยไม่รู้ตัว ยามค่ำคืนเงียบงัน เขานั่งอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยดวงตานับไม่ถ้วนวาดอยู่บนผนังแต่ดวงตาที่เขาคิดถึงกลับมีเพียงของนาง วาดลงบนกระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่าต้วนหลิงมิใช่ไม่เคยพบดวงตาที่งามกว่านี้มาก่อน แต่แววตาที่นางมองเขา ไม่มีผู้ใดในโลกนี้มอบให้เขาได้เช่นเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นเป็นหนึ่งเดียวในใต้หล้า หลังจากนั้นไม่นานนางก็จุมพิตเขายามที่ริมฝีปากสัมผัสกัน ความใกล้ชิดในชั่วขณะนั้นไม่เคยมีมาก่อน หลินถิงหลับตาเป็นส่วนใหญ่ แต่ต้วนหลิงกลับรู้สึกราวกับยังสามารถมองทะลุเปลือกตานั้น เห็นดวงตาของนางได้ เขายินดีอย่างล้นปรี่ คล้ายคลื่นความสุขทะลักทลาย แม้มิอาจอธิบายได้ว่าทำไม ทว่าต้วนหลิงก็เข้าใ
