วยผ้าแพรขาวสะอาดหลินถิงกำลังจะเอ่ยปากถามเขาว่าตอนเช้านี้มีธุระหรือไม่ หากว่าไม่มี ก็อยากชวนเขาออกนอกจวนด้วยกัน เพราะวันนี้หอหลิงหลงมีการแสดงชุดใหม่ที่น่าชมทว่ายังไม่ทันที่นางจะเปิดปาก ถ้อยคำก็ถูกขัดไว้เสียก่อน มีสาวใช้มาเคาะประตูจากด้านนอก ก้มหน้าก้มตา พูดเสียงเบาอย่างนอบน้อมว่า “คุณชายรอง นายท่านเรียกให้ท่านไปพบเจ้าค่ะ”บิดาของต้วนหลิงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการแห่งหน่วยองครักษ์เสื้อแพร แน่นอนว่าย่อมทราบดีว่าต้วนหลิงไม่ต้องเข้ากรมเหนือในช่วงเช้า และตอนเที่ยงต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ต้วนหลิงฟังคำของสาวใช้โดยไม่แสดงสีหน้าสนใจนัก เพียงโบกมือให้ถอยไป แล้วหันกลับมามองหลินถิง: “เมื่อครู่เจ้าคิดจะพูดสิ่งใดหรือ?”เขาสังเกตละเอียดนัก ย่อมไม่พลาดท่าทีลังเลของนางเมื่อครู่ หลินถิงเอนกายพิงตั่งลายกวาง ราวกับไร้กระดูก“ไม่สำคัญหรอก ท่านไปเถอะ”ต้วนหลิงจึงลุกจากไป หลินถิงนั่งรออยู่ในห้อง ถือหนังสือเล่มโปรดอ่านฆ่าเวลา หวังให้เขากลับมาหา แต่ก็รอไม่พบแม้เงา บิดาของต้วนหลิงรั้งเขาไว้พูดคุยตลอดครึ่งค่อนวัน หลังจากนั้นเขาก็ต้องขึ้นรถม้า มุ่งหน้าเข้าสู่พระราชวังเพื่อเข้าเฝ้าหลินถิงไม่อาจนั่งอยู่ในห้องรอเขาได้ทั้งวัน จึงไปหาต้วนซินหนิง ช่วงนี้อีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดี ไม่ออกจากห้องเลยสักนิด ต้องหาโอกาสไปปลอบโยนบ้างแต่วันนี้ต้วนซินหนิงกลับไม่เอ่ยถึงเซี่ยจื่อม่อเหมือนเช่นเคย ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่หลินถิงมาเยี่ยม นางจะพร่ำว่าเซ
