ัน กระทั่งเช้าวันนี้จึงได้ร่วมโต๊ะอีกครั้ง หลินถิงมีนิสัยทานจุอยู่แล้ว แต่วันนี้ดูท่าจะพิเศษ นางฟาดโจ๊กสองชาม ซดน้ำแกงเส้นแป้งอีกหนึ่ง กินซาลาเปาเนื้อไปห้าลูก แผ่นแป้งทอดสามแผ่น และยังไม่พอ ปิดท้ายด้วยลูกพุทราเขียวไปอีกหนึ่งจานเถาจูที่ยืนอยู่ข้างๆ มองดูเงียบๆ แม้จะเคยชินมานานกับความสามารถในการกินของคุณหนูเจ็ดของตน แต่ก็ยังอดรู้สึกตกใจไม่ได้ นางแอบเหลือบตามองต้วนหลิงที่นั่งข้างหลินถิง เขากลับดูนิ่งราวไม่รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิด ใจเย็นกว่าตนที่เป็นสาวใช้ติดตัวเสียอีกเถาจูได้แต่คิดในใจ ดูท่า……ท่านเขยรักคุณหนูเจ็ดของตนจนสามารถยอมรับทุกสิ่งในตัวนางได้หมดสิ้น แต่อนาคตเล่า? คุณหนูเจ็ดจะเอาเช่นไรต่อไป? จะหา “บุรุษอื่น” มาเพื่อล้างแค้นต้วนหลิงจริงหรือ?สามีที่ไหนจะรับได้ว่าสตรีของตนเอาเรื่องรักมาแก้แค้น? แน่นอน……มันย่อมแทงใจเขา แต่หากต้วนหลิงนั้นทั้งรักทั้งแค้น เมื่อถึงเวลานั้น……เขาจะควบคุมความโกรธได้หรือไม่?เถาจูเหลือบมองชายหนุ่มอีกครั้ง เขาอ่อนโยนนัก ต่อให้ถูกนางล้างแค้นจริงๆ……ถึงแม้ความรักจะกลับกลายเป็นความแค้น เขาก็คงมิอาจทำร้ายนางได้“เถาจู รินน้ำชาให้ข้าถ้วยหนึ่ง”หลินถิงกล่าวขึ้น หลังจากกินจนแน่นท้อง อยากดื่มชาล้างเลี่ยน พอเห็นเถาจูเหม่อลอย นางจึงดึงชายเสื้อของนางเบาๆ เถาจูรู้สึกตัว รีบรินน้ำชาให้นางทันทีต้วนหลิงเองก็ทานเสร็จแล้ว เขาวางตะเกียบหยกลง ใช้น้ำล้างมืออย่างเรียบร้อย แล้วเช็ดด้
