จมีเวลารู้จักฟู่ฉือ ผู้เดินทางเข้าร่วมสอบในเมืองหลวง และคงไม่มีโอกาสไปยังหอหนังสือเพื่อให้ผู้อื่นช่วยตามหาเขา หลินถิงคิดจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้แน่ชัดอีกครั้งต้วนหลิงกล่าวขึ้นว่า “ระหว่างการเดินทัพย่อมมีอันตรายมากมาย แม่ทัพหยางมักปล่อยให้นางอยู่ในเมืองหลวง”ใจของหลินถิงพลันพลุ่งพล่านเล็กน้อย “อ้อ เช่นนั้นหรือ”เขาก้าวนำไปสองสามก้าว “เจ้าช่างสนใจแม่ทัพหญิงหยางมากเกินไปหรือไม่ เพียงเพราะนางคือแม่ทัพหญิงคนแรกของแผ่นดินต้าเหยียนเช่นนั้นหรือ?”หลินถิงเร่งฝีเท้าตามไป “ก็เพราะเหตุนั้นแหละ”ต้วนหลิงหันกลับมามองนางคราหนึ่ง แต่หาได้กล่าวถึงแม่ทัพหญิงอีกไม่ พลิกเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “วันนี้เจ้าคว้าฝูไต้มาได้กี่ถุง?”คำถามเปลี่ยนไวเกินไป หลินถิงถึงกับชะงักเล็กน้อย “สามสิบหกถุง ข้าให้หลิงอวี่สามถุง ให้ท่านหนึ่งถุง ยังเหลืออีกสามสิบสองถุง” ส่วนเซี่ยจื่อม่อได้มาแล้วสองถุง นางจึงไม่ได้ให้เขาเพิ่มต้วนหลิงเอ่ยเสียงเรียบ “ให้ต้วนซินหนิงสามถุง ให้ข้าหนึ่งถุง……” เขยิบสายตาขึ้นเล็กน้อย มองไปยังพวงถุงฝูไต้ที่หลินถิงยังถือไว้ในมือหลินถิงสังเกตได้ว่าเขามองถุงฝูไต้ในมือ จึงกล่าวอย่างไม่แน่ใจนัก “ท่านยังอยากได้อีกหรือ?”ต้วนหลิงเบือนสายตาไป “เปล่า”“เล่ออวิ๋น! ท่านพี่รอง!” เสียงต้วนซินหนิงดังแว่วมา นางเดินกลับมาพร้อมโคมไฟสองโคมขนาดเล็กที่ประณีตงดงามนางกับเซี่ยจื่อม่อเพิ่งไปยังอีกฟากถนนเพื่อเลือกซื้อโคมไฟ แต่เพราะถ
