ีก หากเขาหลีกในวันนี้ ก็เท่ากับปล่อยให้แม่ทัพหยางเยียบย่ำศักดิ์ศรี หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จะให้ผู้อื่นเชื่อถือหรือเคารพเขาได้อย่างไรเขาคืนรอยยิ้มและลดท่าทีลง “ข้าผู้เป็นนักพรตก็เป็นเพียงนักพรตธรรมดาผู้หนึ่ง ย่อมสู้เหล่าทหารผู้เสียสละเพื่อบ้านเมืองไม่ได้ แต่ใต้หล้าให้ความสำคัญกับพิธีในวันนี้อย่างยิ่ง ยากจะชะลอได้”“ในเมื่อรีบนัก เช่นนั้นก็หลีกทางให้ท่านแม่ทัพผู้นี้ผ่านไปเสียก็สิ้นเรื่อง”ท่านกั๋วซือพยายามอธิบาย “พิธีขจัดสิ่งอัปมงคลนั้นมิอาจหยุดชะงัก ต้องเดินหน้าเพียงทิศเดียว ไม่อาจถอยหลังหรือเลี่ยงไปด้านข้าง หากทำเช่นนั้นก็เท่ากับยกโชคชะตาของแคว้นต้าเหยียนให้แก่สิ่งชั่วร้ายแล้ว”หลินถิงรู้สึกว่าท่านกั๋วซือคนนี้เจรจาได้ช่ำชองยิ่งนัก คำพูดสละสลวยฟังดูชอบธรรม นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาจึงได้ครองตำแหน่งกั๋วซือ และได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้เจียเต๋อแม่ทัพหยางเหลียงอวี้แค่นเสียงเย็นชา มิได้ต่อล้อต่อเถียง “สรุปจะหลีกหรือไม่?”ท่านกั๋วซือนิ่งเงียบ คำตอบชัดเจน-ไม่หลีก“เช่นนั้นอย่าโทษท่านแม่ทัพผู้นี้” หยางเหลียงอวี้กระตุกบังเหียนม้า นำทหารพุ่งผ่านเข้าไปทันที สลายแถวของผู้ติดตามท่านกั๋วซือใบหน้าท่านกั๋วซือซีดเผือด ลุกออกจากเกี้ยว “หากใต้หล้าทรงทราบเรื่องนี้…”แม่ทัพหยางไม่หันกลับไปแม้แต่น้อย พลางกล่าวขณะม้าควบข้ามถนน “ท่านแม่ทัพผู้นี้จักทูลชี้แจงต่อใต้หล้าด้วยตนเอง มิบังอาจให้ท่านกั๋วซือต้องเป็นก
