ราวกับเป็นวันเทศกาลต้วนซินหนิงกลัวหลินถิงจะปฏิเสธ รีบช่วยเกลี้ยกล่อม “เล่ออวิ๋น ข้าได้ยินมาว่าใครเก็บถุงฝูไต้ได้จะมีโชคลาภนะไปกันเถอะ?”ที่จริงต่อให้นางไม่เกลี้ยกล่อม หลินถิงก็จะไปอยู่ดี ไม่ใช่แค่เพราะอยากได้โชค แต่เพราะถุงฝูไต้นั้น……มีเงินอยู่ในนั้น! ในเมื่อมีเงินให้เก็บ ก็ควรเก็บไว้เป็นการดีที่สุดหลินถิงจึงกลับไปเปลี่ยนชุด เอาชุดกระโปรงแดงงามตระการตานั้นออก กลับมาใส่ชุดธรรมดาของตน แล้วจึงออกไปพร้อมกับพวกเขา ก่อนจะเปลี่ยนชุด หลินถิงเคยคิดอยากไปเปลี่ยนที่ห้องของต้วนหลิง แล้วถือโอกาสขึ้นเตียงนอน เพื่อทำภารกิจนั้นให้สำเร็จ……แต่เป็นไปไม่ได้ จวนต้วนมีห้องรับรองให้นางเปลี่ยนชุดโดยเฉพาะ จะหาเหตุผลใดไปที่ห้องเขาได้? อีกทั้งยังต้องมีผู้อื่นอยู่เป็นพยานด้วย นางจึงเลิกล้มความคิดที่จะใช้ข้ออ้างเปลี่ยนชุดไปขึ้นเตียงเขาชั่วคราวเมื่อไม่คิดถึงภารกิจอีก หลินถิงก็จูงมือต้วนซินหนิงเดินไปทางถนนเบื้องหน้า ทว่าเพียงมือสัมผัสก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดแปลก มือที่จับอยู่นี้……เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นของต้วนซินหนิง นางหันมองข้างกาย เป็นต้วนหลิง ส่วนต้วนซินหนิงนั้น ขณะหลินถิงกำลังเหม่อลอย นางได้เห็นเซี่ยจื่อม่ออยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ก็รีบบอกกับหลินถิงเสียงเบา แล้วเดินข้ามไปหาเขาเพราะเข้าใจว่านางรู้ตัวแล้วหลินถิงพอรู้สึกตัวก็รีบจะชักมือกลับ ทว่าต้วนหลิงกลับกราชับมือไว้แน่นขึ้น นิ้วเรียวยาวสอดประสานระหว่างนิ้วของนาง
