กำลังพอดี ไม่เลี่ยน”พูดจบ ต้วนซินหนิงก็สังเกตเห็นมือของนางกับต้วนหลิงที่ยังจับกันอยู่ ใบหน้าแดงเรื่อ ทั้งที่เจ้าตัวยังไม่รู้สึกรู้สาแต่นางกลับเขินอายเสียเอง แล้วก็หันไปมองเซี่ยจื่อม่อเซี่ยจื่อม่อย่อมไม่พลาดสายตานั้น จึงยื่นมือจะไปจับมือนางบ้าง แต่ต้วนซินหนิงกลับหลบ แล้วเอาผ้าซับหน้าไปปิดบัง เอ่ยว่า “ผู้คนมากมายในถนน เช่นนี้……ท่านอย่าทำเยี่ยงนี้เลยเจ้าค่ะ”เขาจึงได้แต่เก็บมือลงไปอย่างน้อยใจ อยู่ๆ ก็รู้สึกอิจฉาความกล้าของหลินถิงขึ้นมา อยากจับมือก็จับเสียเลย เซี่ยจื่อม่อรู้จักต้วนหลิงมานาน แม้ยังไม่เข้าใจเขาทั้งหมด แต่ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะยื่นมือจับหญิงใดก่อนแน่ ดังนั้นคนที่ยื่นมือก่อน……คงเป็นหลินถิงผู้นั้นเอง ใช่แล้ว คนที่กล้าขอเขาแต่งงานต่อหน้าผู้คน นางย่อมทำได้หลินถิงหารู้ไม่ว่าเซี่ยจื่อม่อกำลังคิดเช่นไร นางรีบกินน้ำตาลปั้นจนหมด แล้วจ้องมองไปยังถนนเบื้องหน้า ตั้งใจแน่วแน่จะ……แย่งถุงฝูไต้ผ่านไปครู่หนึ่ง กั๋วซือก็มาถึง ท่านกั๋วซือนั่งอยู่บนเกี้ยวไม้จันท์หอมสลักลายโปร่งสี่ด้าน สวมอาภรณ์เต๋า มือถือไม้ปัดฝุ่น หนวดเคราขาวสะอาด ดูอ่อนเยาว์แต่ลุ่มลึก ราวกับเทพเจ้าลงมาจุติ เบื้องหลังเกี้ยวคือขบวนแห่ มีทั้งนักพรตนับหลายสิบ ผู้บรรเลงดนตรีนับสิบ และทหารนับร้อยที่ฮ่องเต้ส่งมาคุ้มกันเมื่อเสียงดนตรีทุกสายเงียบลง เหลือเพียงเสียงขลุ่ยที่ดังขึ้น กั๋วซือค่อยๆ ลืมตา เอื้อนเอ่ยคาถา แล้วหยิบถุงฝูไต้จ
