งงานอย่างมาก แต่นางก็คิดว่าเป็นเพียงชุดแดงธรรมดาเท่านั้น หลินถิงเช็ดปากเสร็จ ก็ซ่อนผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนชาดอย่างมิดชิด กลัวว่าจะถูกใครเห็น“แล้วท่านล่ะ ไม่ไปหรือ?” วันนี้ทั้งสองวาดภาพก่อนแต่งด้วยกัน มารดาของเขาคงไม่เรียกหาแต่นางเพียงลำพังทิ้งบุตรชายตัวเองไว้เบื้องหลังกระนั้นหรือต้วนหลิงหันหลังให้ศาลา มือที่ถือภาพบีบแน่นก่อนจะคลายออกอย่างควบคุม น้ำหนักมือมั่นคงจนภาพไม่ยับแม้แต่น้อย“เจ้าไปก่อน ข้า…อีกสองเค่อค่อยตามไป”“ก็ได้” จริงๆ แล้วหลินถิงอยากเห็นภาพคู่ที่อาจารย์วาดภาพวาด แต่เมื่อเห็นต้วนหลิงม้วนภาพแล้วเก็บไป นางจึงไม่ได้เอ่ยปากขอชม แต่…ทำไมนางถึงสนใจภาพนั้นนัก? จะว่าสวยหรือไม่แล้วอย่างไร?หลินถิงไม่ได้ถามว่าเขาจะไปทำอะไร เขาเป็นองครักษ์เสื้อแพร ย่อมมีงานให้ทำมากมาย สองเค่อนั่นก็คือครึ่งชั่วยาม เขาจะไปจัดการราชการด่วน หรือว่าอ่านสำนวนกันแน่? หลินถิงหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เคี้ยวกลบกลิ่นอายที่เขาทิ้งไว้ในปาก“เช่นนั้นท่านรีบไปเถิด ข้าจะไปรอที่เรือนของเฝิงฮูหยิน”ต้วนหลิงจากไป เมื่อเขาจากไปจนลับตา หลินถิงถึงนึกได้ว่าริมฝีปากของเขายังไม่ได้เช็ดชาดออก หากมีใครพบเห็นเข้า ไม่เท่ากับว่ารู้หมดเลยหรือว่าเขาเพิ่ง… อา ช่างเถิด เขาคงมีจิตใจรอบคอบ บางทีระหว่างเดินก็คงเช็ดออกไปแล้ว นางไม่จำเป็นต้องกังวลให้มากนักหลินถิงเดินไปยังประตูเรือนหลังที่มีบ่าวของสกุลต้วนคอยอยู่ พบกับเถาจู จากนั้นจึงเดินไปหาเฝิ
