งฮูหยิน ด้านในเรือน ต้วนซินหนิงก็อยู่ด้วย เมื่อเห็นนางก็รีบเข้ามาหา“ได้ยินว่าเจ้ากับพี่รองไปวาดภาพกันในสวนหลัง เสร็จแล้วหรือ?”“เสร็จแล้ว” หลินถิงตอบต้วนซินหนิงดูเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ทันทีที่รู้ว่าหลินถิงจะมาวาดภาพคู่กับต้วนหลิงที่สวนหลัง นางก็อยากไปดูนัก แต่กลับถูกเฝิงฮูหยินห้ามไว้ บอกว่าไม่เป็นมงคล แม้แต่นางเองก็ไม่ไปแม้จะเสียดาย แต่ต้วนซินหนิงก็ไม่ได้เอาเรื่องนั้นมาคิดมากนัก เพราะคำพูดของมารดายังมีเหตุผล นางเองก็หวังให้ทั้งสองแต่งงานกันโดยราบรื่นต้วนซินหนิงจูงมือหลินถิงเดินเข้าไปด้านใน มองชุดกระโปรงแดงของนาง แล้วยื่นนิ้วก้อยเกี่ยวกับมือหลินถิงแกว่งไปมาอย่างเอาอกเอาใจ“ภาพวาดอยู่ไหนหรือ? ข้าอยากดูจัง”หลินถิงนึกอยากชักมือกลับในชั่วขณะหนึ่ง เพราะเผลอนึกถึงเหตุการณ์ในสวนหลังเมื่อตะกี้ เมื่อต้วนหลิงจูบนางทั้งยังสอดนิ้วเกี่ยวมือ ราวกับจงใจยั่วเย้า หลังมือลุกวูบด้วยความร้อน นางสะบัดความคิดออกไป“ไม่ได้อยู่กับข้า ถูกท่านต้วน……”เฝิงฮูหยินได้ยินบทสนทนาก็หัวเราะขึ้น“ใกล้จะแต่งงานกันแล้ว จะยังเรียกว่าท่านต้วนอยู่หรือ? ควรจะเปลี่ยนมาเรียกว่าจื่ออวี่ได้แล้ว”นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่นางพยายามให้นางเปลี่ยนคำเรียกขาน ครานี้ต้วนซินหนิงไม่ได้ทักท้วงแต่ก่อนที่หลินถิงจะขอแต่งกับต้วนหลิงต่อหน้าทุกคน ต้วนซินหนิงเคยกังวลว่ามารดาจะทำให้นางลำบากใจ จึงเคยแทรกขึ้นมา แต่บัดนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว-ดังที่มารด
