ดนอกจากครอบครัว ข้าสังเกตเห็นเจ้าแล้วนะ เสียดาย……พอโตขึ้น เจ้าสองคนก็ห่างเหินกันไป แต่ชะตากรรมก็พาให้กลับมาพบกันอีก ครานี้ยังจะได้แต่งงานกันอีกด้วย ช่างเป็นวาสนาแท้ๆ”หลินถิงนิ่งเงียบ “……”เฝิงฮูหยินเอ่ยต่อ “เจ้าจำได้หรือไม่? ครั้งหนึ่งจื่ออวี่บาดเจ็บนอกจวน เจ้าคือผู้ที่พาเขากลับมา ร่างเจ้าทั้งคู่เปื้อนเปรอะโคลนไปหมด นอนฟุบกันอยู่หน้าประตูจวน เกือบทำข้าตกใจจนเป็นลม”หลินถิงเบิกตากว้างอย่างสับสน “ข้าเป็นคนนำเขากลับมาหรือเจ้าคะ?”เฝิงฮูหยินมองนางอย่างเมตตา “ใช่แล้ว ข้าจำได้แม่นยำ……ตอนนั้นเจ้าเพิ่งอายุสิบสอง ส่วนเขาสิบหก”หลินถิงขมวดคิ้ว-ไม่มีความทรงจำเรื่องนี้เลย สิบสองเช่นนั้นหรือ? นั่นคือปีที่นางวางกับดักพาเขาเข้าถ้ำหมาป่านี่นา? ทั้งที่เรื่องก่อนจะ “ตื่นรู้” นางก็ยังจำได้ชัดเจน รวมถึงการล่อลวงเขาเข้าไปในถ้ำ แต่เหตุใดกลับจำไม่ได้ว่าสุดท้ายช่วยเขาออกมาด้วย?เฝิงฮูหยินเห็นนางมีสีหน้างุนงง จึงเอ่ยถามอีกครั้ง “เจ้าลืมไปแล้วหรือ?”หลินถิงยิ้มเก้อๆ “จำไม่ค่อยได้เจ้าค่ะ”ไม่สิ……ไม่ใช่แค่จำไม่ค่อยได้ แต่นางถึงกับสงสัยว่านี่คือเรื่องที่ฮูหยิน “แต่งขึ้น” เองหรือไม่ แต่แล้วต้วนซินหนิงก็เสริมขึ้นมาเบาๆ“ข้าจำได้นะ ตอนนั้นถึงกับร้องไห้เลย”เพียงแต่บรรดาผู้ใหญ่ไม่อยากให้พูดถึงเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับถ้ำหมาป่า เด็กๆ จึงไม่เอ่ยถึงอีกจนถึงบัดนี้ เมื่อเป็นเช่นนี้-แสดงว่ามันเป็นเรื่องจริง หลินถิงเริ่มคิดว่า……หรือว
