่านางเคยตื่นรู้มาตั้งแต่เด็ก? เพียงแต่เพราะร่างยังเยาว์เกินไปจิตใจยังอ่อนแอ จึงมิอาจคงสติไว้ได้ และความทรงจำตอนนั้นถูกลบไปโดยระบบหรือเพราะต้องดำเนินตามบทบาท “ตัวร้าย” ตามต้นฉบับ จึงไม่อาจตื่นรู้ได้ก่อนกำหนด จนเมื่อเติบโตขึ้นสติสัมปชัญญะมั่นคง จึงสามารถตื่นรู้และระลึกได้ว่านางเป็นคนจากโลกปัจจุบัน และนั่นทำให้ระบบปรากฏตัวขึ้น เพื่อพานางกลับไปสู่เส้นเรื่องเดิม……อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่สำคัญแล้ว นางตั้งใจแน่วแน่จะทำภารกิจที่เหลือให้สำเร็จ แล้วปลดปล่อยตัวเองจากระบบให้จงได้เวลาผ่านไปเพียงสองเค่อ ต้วนหลิงก็มาถึง เขาแหวกม่านลูกปัดเข้ามา คารวะเบื้องหน้าฮูหยินและท่านต้วนผู้เฒ่า“ท่านแม่ ท่านพ่อ”หลินถิงเงยหน้ามองอย่างเลี่ยงไม่ได้ พบว่าเขาเปลี่ยนชุดแล้ว ชุดสีแดงที่ใส่เมื่อตอนนั่งวาดภาพในศาลาหลังจวนได้ถูกเปลี่ยนเป็นอีกชุดหนึ่ง‘วันนี้อากาศร้อนนัก คงเปียกเหงื่อ จึงเปลี่ยนชุดก่อนออกว่าราชการกระมัง?’นางเองก็รู้สึกเช่นกัน-แม้ชุดแดงของนางจะงดงามเพียงใด แต่ด้วยชั้นผ้าที่มากมาย ต่อให้เบาและบางเพียงไร ก็ไม่อาจเลี่ยงความอบอ้าว สายตานางลอบไล่ไปตามตัวเขา แล้วเผลอมองไปที่มุมปากของเขาโดยไม่รู้ตัว สีชาดเมื่อครู่ที่ยังติดอยู่ ยามนี้จางหายไปหมดแล้ว เช็ดเสียเกลี้ยง ไม่หลงเหลือคราบใดๆ ไว้เลยหลินถิงรีบหันหน้ากลับ เฝิงฮูหยินเอ่ยเรียบๆ ขณะหมุนลูกประคำรอบข้อมือ“ได้ยินเล่ออวิ๋นว่า เจ้าพาภาพวาดกลับไปด้วย เห
