ูดภาษากลางได้ไม่คล่องนัก น้ำเสียงติดขัดอยู่บ้าง แต่สำเนียงชัดเจนพอเข้าใจได้ หลินถิงอยากพาเถาจูไปด้วย เพื่อช่วยแต่งหน้าใครจะคิดว่าสาวใช้ต่างแคว้นผู้นั้นกลับขวางไว้ บอกให้หลินถิงเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย แล้วรอให้ต้วนหลิงเป็นผู้แต่งหน้าให้ เพราะนั่นคือธรรมเนียมดั้งเดิมของต้าเหยียน-ก่อนจะวาดภาพคู่ ว่าที่เจ้าบ่าวจะเป็นผู้แต่งหน้าให้เจ้าสาว และว่าที่เจ้าสาวจะเป็นผู้มัดผมให้เจ้าบ่าว แสดงออกถึงความรู้สึกชอบพอกันต้วนหลิงยืนอยู่ข้างหลินถิง ได้ยินเช่นนั้นก็ย่อมเข้าใจ หลินถิงเบิกตากว้างอย่างตกใจ ให้ต้วนหลิงแต่งหน้าให้นาง?หลินถิงอดคิดไม่ได้ว่าเขาจะวาดหน้าให้นางเป็นจานสีหรือเปล่า เลยรีบปฏิเสธว่า “เขาคงทำแบบนี้ไม่เป็น ข้าให้คนอื่นทำแทนดีกว่า”สาวใช้ต่างแคว้นแสดงสีหน้าอึดอัด หากไม่ทำตามธรรมเนียม ภาพวาดก็จะไร้ความหมาย เพราะผู้คนในต้าเหยียนนั้นนับถือโชคลางตามฮ่องเต้ในปัจจุบัน เชื่อว่าหากภาพวาดก่อนแต่งสำเร็จลุล่วงดี ก็เป็นนิมิตหมายว่าแต่งแล้วจะรักใคร่กลมเกลียวหลินถิงไม่รู้ว่าธรรมเนียมนี้มีความหมายเช่นนั้น จึงดึงเถาจูให้เดินไปทางเรือนด้านหลังด้วยกัน ทว่าเสียงของต้วนหลิงก็ดังขึ้นมาเสียก่อน “ข้าทำเป็น”“…ท่านทำเป็นหรือ?” หลินถิงชะงักฝีเท้าทันที หันกลับไปมองเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจราวกับถามว่า“ท่านพูดจริงหรือ?”“อืม” เขาตอบรับเบาๆเมื่อเขาพูดออกมาเช่นนั้น หลินถิงก็ไม่กล้าปฏิเสธอีก นางจึงยอมตามธรรมเนียม เ
