ปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็นั่งหน้ากระจกในห้อง หันไปเรียกต้วนหลิงให้เข้ามา บ่าวไพร่เฝ้าอยู่หน้าห้อง คอยรับคำสั่งเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้ หลินถิงพลันรู้สึกประหม่า มือที่วางบนตักเริ่มมีเหงื่อชื้น แล้วภาพความฝันก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งในหัว“วันนี้ท่านหยุดราชการหรือ?” นางพยายามเบนความสนใจ“อืม วันนี้หยุด”เขาตอบพลางหยิบเครื่องสำอางขึ้นมา ย่อตัวลงช้าๆ ทาแป้งบางๆ ลงบนใบหน้านาง ปลายนิ้วยาวเรียวพลันสัมผัสผิวนวลเนียนของนางเข้าอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้นางตัวสั่นสะท้านหลินถิงเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของเขาอยู่ตรงหน้าใกล้จนแทบหายใจรดกัน ไม่มีแม้ร่องรอยบกพร่องใดๆ ยิ่งใกล้กลับยิ่งเห็นชัดว่างดงาม ลิ้นสีชมพูจัดฟันขาวสะอาด สันจมูกสูงเด่น ขนตาดกดำ ยาวโค้งเป็นธรรมชาติ ดวงตาเรียวยาวดูเหมือนยิ้มอยู่ตลอดเวลา ให้ความรู้สึกเป็นมิตรโดยง่ายกลิ่นหอมของไม้จันทน์อันคุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง หลังจากห่างหายไปห้าวัน กลิ่นหอมนั้นแทรกเข้าโพรงจมูกหลินถิง ทำให้นางทั้งอยากกลั้นหายใจไม่ให้ได้กลิ่น และอยากสูดลึกอีกครั้งในเวลาเดียวกัน มือที่วางบนตักขยับเล็กน้อยดวงตาก็เลื่อนไปมาอย่างไม่สงบต้วนหลิงเรียนรู้ไว ทำอะไรก็เก่งไปหมด ไม่รู้ว่าศึกษาการแต่งหน้ามาจากที่ใด ทว่าแต่งให้นางได้งดงามยิ่งกว่าเถาจูเสียอีกเขามิได้เหมือนผู้อื่นที่จงใจใช้การแต่งหน้าเพื่อลดทอนความงามอันดุดันของลักษณะใบหน้าหลินถิง ตรงกันข้ามกลับแต่งแต้มตามแนวของโฉมหน้านั้น เผยให้เห็นควา
