้องเรียก“คุณหนูเจ็ดกลับมาแล้ว!”สาวใช้คนอื่นพอได้ยิน ก็รีบหันกายกลับเข้าจวนไปแจ้งข่าวแก่หลี่จิงชิว เมื่อจินอันไจ้เห็นเช่นนั้น จึงกล่าวว่าตนมีธุระต้องไปจัดการต่อ แล้วขอตัวกลับก่อนหลินถิงมิได้รั้งเขาไว้ ด้วยเขามีฐานะพิเศษ ไม่สมควรใช้สถานะ “สหายของนาง” เข้ามาในจวนหลิน อีกทั้งเขาก็เป็นผู้ที่ไม่ชอบสุงสิงกับผู้คน ต่อให้เป็นการค้าของหอหนังสือ เขาก็ยังรักษาระยะห่างไว้กับลูกค้าเสมอนางมองตามแผ่นหลังเขาที่ห่างไกลออกไป จู่ๆ ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าควรเชื้อเชิญต้วนหลิงให้เข้าไปดื่มชาสักถ้วย ที่นางรีบวิ่งเข้ามาก่อนหน้านั้นมัวแต่ใจร้อนเกินไป จึงหันกลับมากล่าวขอบคุณ“ท่านต้วน ข้า……”“ข้ายังต้องกลับไปกรมปราบปรามเหนือ เจ้าช่วยฝากคำทักทายถึงหลี่ฮูหยินให้ข้าด้วยเถิด”ต้วนหลิงปรายตามองหลินถิง แล้วก็หันไปมองแผ่นหลังของจินอันไจ้ที่ลับตาไปแล้ว จากนั้นจึงเดินกลับไปยังรถม้าของสกุลต้วน“เจ้าค่ะ”หลินถิงมิได้เร่งรีบวิ่งกลับเข้าจวนอีก ยืนอยู่บนขั้นบันไดมองรถม้าค่อยๆ เคลื่อนจากไป…นางไม่อาจเข้าใจนักว่าเหตุใด จู่ๆ จึงรู้สึกใจหายขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ความรู้สึกนั้นก็จางหายไปในพริบตา เพราะความดีใจที่กำลังจะได้พบมารดากลับพุ่งขึ้นแทนที่ นางไม่ใคร่ใส่ใจนัก รีบวิ่งผ่านสาวใช้เข้าไปในจวน มุ่งตรงไปยังเรือนถิงหลิง ระหว่างทางเห็นนายท่านสามเดินเล่นอยู่ในจวนยังมิได้เอ่ยเรียก เพียงวิ่งผ่านไปดั่งสายลมนายท่านสามถูกลมที่นางพาพัดผ่านไปถึงกับตะลึ
