ำเป็นต้องตอบกลับก็ให้เผาทำลายเสีย เซี่ยชิงเหอก็ถือว่ามีน้ำใจไม่น้อย ยังนึกถึงพวกตนในยามวิกฤตเช่นนี้เมื่อเผาจดหมายเสร็จ นางก็กลับไปนอนบนเตียง ภายในห้องเงียบสงัด…เงียบจนคล้ายจะได้ยินเสียงเปลวเทียนสั่นไหว นางพลิกกายหันหน้าเข้าด้านใน ไม่อาจห้ามใจไม่ให้นึกถึงภาพที่ต้วนหลิงนอนเคียงข้างในค่ำคืนก่อนหน้า เรือนร่างของต้วนหลิงมีกลิ่นหอมของไม้เฉินเซียง เมื่อเขาล้มตัวลงนอน กลิ่นนั้นก็อบอวลทั่วทั้งเตียง หลายคืนที่ผ่านมานางหลับไปพร้อมกับกลิ่นนั้นบัดนี้เตียงไร้กลิ่นไม้เฉินเซียง นางกลับรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชิน-ต้องเป็นเพราะกลิ่นเฉินเซียงมันหอมเหลือเกิน นางจึงหลงใหลกลิ่นนั้นแน่แท้ ใช่ ต้องเป็นเช่นนั้น…น่าเสียดายที่ไม้เฉินเซียงนั้นมีราคาแพงเหลือเกิน นางไม่มีเงินพอซื้อหา หวังว่าในอนาคตอาจได้ของขวัญใหญ่เป็นหีบเงินทองใช้ไม่รู้หมดสักใบหนึ่งก็ยังดีเมื่อนอนไม่หลับ หลินถิงจึงลุกขึ้นมาจุดกระถางกำยาน หยิบเอากลิ่นที่ใกล้เคียงกับไม้เฉินเซียงที่สุดมาใส่ลงไป-แม้ไม่ใช่ของจริง ใช้สิ่งทดแทนก็ยังดีกระถางกำยานเริ่มคลายควันจาง กลิ่นหอมค่อยๆ แผ่ขยายไปทั่ว แทรกซึมเข้าถึงเตียง นางสูดหายใจลึก แล้วก็โดนกลิ่นนั้นทำให้สำลัก-มันฉุนเกินไป อาจเป็นเพราะไม่มีประสบการณ์ มือหนักเกินไป ใส่เครื่องหอมมากเกิน จึงเข้มข้นเสียจนขมคอ ยามปกติ หากจะจุดเครื่องหอม เถาจูจะเป็นคนจัดการให้นางรีบร้อนลุกจากเตียง เปิดหน้าต่างทุกบานเพื่อระบายกลิ่น แล้วดับ
