กระถางกำยานเสีย กลิ่นหอมเริ่มจางลงนางยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองสายฝนยามค่ำคืนอย่างเหม่อลอย ก่อนจะรู้สึกว่าลมเย็นยิ่งนัก แล้วจึงกลับไปนอนบนเตียงหลินถิงอยากหลับเร็วหน่อย จึงนอนกางแขนขาออก นอนนิ่งอยู่บนฟูก หลับตาลง แต่หลินถิงมิอาจนอนหลับนิ่งในท่าเดียวตลอดคืนได้ มิฉะนั้นก็จะรู้สึกอึดอัด นางพลิกตัวหลายคราในเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ขณะปลายนิ้วพลันลากผ่านผ้าห่มอันนุ่มนวลใต้ร่างโดยไม่ตั้งใจ ก็เผลอระลึกถึงสัมผัสของเส้นผมยาวของต้วนหลิงที่ปลายนิ้วเคยสัมผัสมาค่ำคืนที่อยู่ในถนนเป่ยฉางนั้น นางเคยนอนเตียงเดียวกับเขา เพราะต้วนหลิงเป็นคนชอบพลิกตัวไปมาเช่นกัน บางคราหลินถิงจึงเผลอสอดมือลงไปในเส้นผมของเขาหลินถิงตบศีรษะตนเองเบาๆ ยามดึกนี่ช่างทำให้คนฟุ้งซ่านเสียจริง นางพลิกตัวอีกครั้ง เปลี่ยนจากนอนตะแคงเป็นคว่ำหน้า ซุกศีรษะลงในผ้าห่ม ไม่ทราบผ่านไปนานเพียงใด หลินถิงจึงเข้าสู่ห้วงนิทรา-แต่กลับฝันประหลาดเกินบรรยายในความฝัน ต้วนหลิงสวมเพียงชุดชั้นในสีแดง สายคาดเอวก็หลุดลุ่ย แล้วนางก็กระทืบเขาไปหนึ่งที ฝ่าเท้าเหยียบบนใบหน้าเขา ต้วนหลิงกลับมิได้โกรธเคือง ตรงกันข้าม เขาอ้าปากงับนิ้วเท้านางไว้ ปลายลิ้นไล้เลียไปทีละนิ้ว ก่อนจะไล่ขึ้นมาถึงข้อเท้า…ทันทีที่ฝันถึงตรงนี้ หลินถิงก็สะดุ้งตื่นขึ้น ตัวร้อนวูบวาบ แก้มแดงระเรื่อ เหงื่อหยดลงจากใบหน้า กระทบหลังมือเบาๆเหตุใดจึงฝันถึงเรื่องเช่นนี้กันเล่า? หรือเป็นเพราะนางเคยพูดว่า “เ
