แบบนี้มันเสียมารยาทนัก นางได้แต่ข่มความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ต้วนหลิงเห็นนางกลับมาก็วางเอกสารลง แล้วเลื่อนน้ำชากับขนมที่อยู่บนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า “ฮองเฮาตรัสกับเจ้าว่าอย่างไรบ้าง?”หลินถิงกินขนมทันที เพราะเช้านี้นางทานมาน้อย ขณะเคี้ยวก็กล่าว “ฮองเฮาบอกว่าที่เรียกข้าเข้าเฝ้า เพราะได้ยินว่าข้าแนะนำให้ท่านใช้รากครามควบคุมโรค คิดว่าข้าเป็นหมอที่ซ่อนฝีมือไว้ เลยอยากพบหน้าสักหน”“ฮองเฮายังบอกด้วยว่าทรงมีความรู้ด้านการแพทย์ สูตรยานั้นฮองเฮาเขียนขึ้นเอง เพียงแต่-หมอยังไงก็ไม่อาจรักษาตัวเองได้ ท่านรักษาผู้อื่นได้ แต่กลับช่วยตัวเองไม่ได้”ต้วนหลิงไม่ซักไซ้ต่อ รีบส่งนางกลับจวน เมื่อรถม้าถึงหน้าจวนสกุลหลิน หลินถิงก็กระโดดลงจากรถทันที ไม่รอให้คนขับวางเก้าอี้เหยียบเดิมทีหลี่จิงชิวกับเถาจูตั้งใจรอนางที่หน้าประตูใหญ่ แต่พอรู้ว่านางถูกเรียกเข้าเฝ้า ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อใด จึงกลับไปรอที่เรือนถิงหลิง ดังนั้นบริเวณหน้าจวนจึงว่างเปล่า หลินถิงกล่าวขอบคุณต้วนหลิง แล้วกำลังจะวิ่งเข้าจวน แต่พอเห็นจินอันไจ้ก็หยุดก้าวนางเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปหาชายผู้นั้น เมื่อได้ตำรายารักษาโรคระบาดมาแล้ว คนที่ติดอยู่ในย่านตะวันออกและถนนเป่ยฉางดื่มยาก็สามารถออกมาได้ จินอันไจ้จึงออกมาได้เช่นกัน ต้วนหลิงที่ยังยืนอยู่ข้างรถม้ามองดูหลินถิงเดินไปหาเขา ไม่มีปฏิกิริยาใดๆหลินถิงไม่สนใจว่าต้วนหลิงยังอยู่ตรงนั้น เพราะเขารู้ว่านางรู้จักกับจิน
