่าฮองเฮาได้สูตรยาแก้โรคระบาดมาได้อย่างไร ต้าเสวี่ยหนีใคร่รู้ก็ไม่ใช่เรื่องประหลาดและดูไม่ใช่เรื่องที่น่าสงสัยนักที่แท้วันนี้เขาเข้าวังก็เพื่อตามหาต้นตอของตำรายา เพราะโรคระบาดนี้เขาใช้เวลาหลายปีลอบชักชวนหมอร้อยคนมาช่วยกันปรุงขึ้น จากนั้นสังหารหมดสิ้น ไม่ให้เหลือร่องรอยแม้แต่น้อยตำรายานั้นยังอยู่กับเขาแท้ๆ แต่ฮองเฮากลับนำตำราที่เหมือนกันทุกตัวอักษรออกมาเผยแพร่ ใต้หล้านี้จะมีความบังเอิญถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?หลินถิงมิได้โง่งมถึงขั้นเปิดเผยทุกสิ่ง เพียงกล่าวเรียบเฉยว่า “ขออภัย ข้าไม่อาจกล่าวได้ หากท่านอยากรู้ อาจเข้าเฝ้าฮองเฮาด้วยตนเอง”คำพูดของนางทำเอาต้าเสวี่ยหนีแทบเต้น หลินถิงผู้นี้ช่างเหมือนว่าที่สามีของนางนัก-ท่านรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ต้วนหลิง-เหลือเกิน ชอบใช้ชื่อผู้มีอำนาจมาอ้าง เรียกคนฟังให้หงุดหงิดนัก แต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้เขาอยากลงมือ แต่สุดท้ายก็ได้แค่กระทืบเท้าด้วยความเคืองขุ่น แล้วเดินผ่านหลินถิงไปอย่างหัวเสีย หลินถิงไม่คิดอยู่ในวังต่อ รีบเดินออกมาแล้วขึ้นรถม้าที่จอดรอหน้าประตูวัง ด้านในมีต้วนหลิงนั่งอ่านม้วนเอกสารอยู่ นางจึงนั่งลงข้างเขา เพราะที่ฝั่งตรงข้ามมีเอกสารวางกองอยู่นางพอจะรู้แล้วว่างานขององครักษ์เสื้อแพรยุ่งยากเพียงใด กลางวันต้องทำภารกิจ กลางคืนต้องจัดการเอกสารแถมยังต้องเดินทางออกนอกเมืองเป็นระยะ ถึงขั้นนึกอยากถามว่า “ท่านได้เบี้ยหวัดท่าไหร่กันแน่?” แต่คำถาม
