คำ แต่ทันใดก็พลันนึกถึงวาจาของจินอันไจ้ที่กล่าวไว้ก่อนจาก เขาบอกให้นางอย่าติดต่อหลินถิงอีก นางจึงไม่เซ้าซี้ต่อ ได้ยินเพียงว่าจินอันไจ้ปลอดภัยก็คลายใจ ถอยกลับไปโดยไม่อาลัยอาวรณ์ไม่นานหลังจากองค์หญิงจากไป หลินถิงก็ได้พบกับต้าเสวี่ยหนี หัวหน้าผู้ตรวจการแห่งตงฉ่าง ผู้ซึ่งใบหน้าเคร่งเครียด เดินเหยียบย่ำราวกับเป็นผู้สูญเสียครอบครัวทั้งตระกูลขันทีประจำตำหนักที่อยู่กับหลินถิงเร่งรีบโค้งคำนับทันที “คารวะท่านผู้ตรวจการ”ในเมืองหลวงนี้ ผู้ที่ไม่ควรกระทำให้โกรธมากที่สุด รองจากองค์ฮ่องเต้ก็เห็นจะเป็นกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรกับตงฉ่าง ถ้าทำให้ขัดเคืองใจ มีเพียงสองหนทางให้เลือก-ตายหรือพิกลพิการ“หัวหน้าผู้ตรวจการ” หลินถิงแหวกตัวหลบเล็กน้อย หลบให้เขาผ่านไปก่อน แม้ทางเดินกว้างขวางเพียงใดทว่าต้าเสวี่ยหนีกลับมิได้เดินผ่านไป แต่กลับหยุดยืนเบื้องหน้า เอ่ยวาจาเสียงเหน็บแนม “คุณหนูเจ็ดแห่งสกุลหลินหรือ? ได้ยินว่าฮองเฮาเรียกเจ้าเข้าเฝ้าวันนี้?”ตงฉ่างขึ้นชื่อเรื่องสายสืบเฉียบแหลม ข่าวสารแม่นยำยิ่งกว่ารัชทายาทเสียอีก เรื่องที่องค์หญิงยังไม่รู้ เขากลับรู้แล้วหลินถิงยังคงใจเย็น ไม่หวั่นไหวต่อคำถามอันเจือความกดดัน “เจ้าค่ะวันนี้ต้าเสวี่ยหนีอารมณ์ย่ำแย่ยิ่งกว่าทุกวัน แต่เพราะยังอยู่ในวังหลวง ไม่อาจฟาดฟันใครได้ตามใจ จึงได้แต่ระงับอารมณ์ ยามเอ่ยถามราวกับไม่ตั้งใจว่า “เรื่องโรคระบาดหรือ?”บัดนี้ผู้คนทั้งวังล้วนใคร่รู้ว
