ที่รับใช้อยู่ข้างกายเห็นดังนั้นก็ไม่แปลกใจ ปิดหน้าต่างเบาๆ แล้วเดินอย่างเงียบงันมาหาหลินถิง พาออกจากตำหนักโดยไม่รบกวนการพักผ่อนของฮองเฮาระหว่างทางออกจากวัง หลินถิงได้พบคนคุ้นเคยอยู่สองคน ซึ่งไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ คนแรกคือองค์หญิง อีกคนคือหัวหน้าผู้ตรวจการแห่งหน่วยตงฉ่าง หน่วยนี้ต่างจากองครักษ์เสื้อแพร เพราะเป็นขันที จึงมีสิทธิ์เข้าออกเขตวังใน อีกทั้งยังรับหน้าที่คอยเฝ้าระวังเหล่าสนมอีกด้วยองค์หญิงเมื่อเห็นหลินถิง ก็รีบให้เหล่านางกำนัลและขันทีถอยออกไป แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง “เจ้าได้พบจินอันไจ้บ้างหรือไม่ช่วงนี้ เขาเป็นอย่างไรบ้าง ป่วยหรือเปล่า?”แม้จะมียารักษาแล้ว องค์หญิงก็ยังห่วงว่าจินอันไจ้จะติดโรค ช่วงที่ผ่านมานางพยายามตามหาข่าวของเขา แต่เขามักเคลื่อนไหวไม่เป็นที่เป็นทาง หาเท่าไรก็ไม่พบ เดิมตั้งใจจะมาถามหลินถิง ทว่าทราบว่านางติดอยู่ในเขตเป่ยฉางเช่นกันจึงล้มเลิกไปก่อนหลินถิงตอบเรียบง่าย “เขาไม่เป็นอะไรเพคะ”น้ำหนักที่กดทับในอกขององค์หญิงจึงคลายลงในทันที “แล้วเจ้าเล่า ติดอยู่ในเป่ยฉางหลายวัน ไม่เป็นไรหรือ?”“หม่อมฉันกินอิ่มนอนหลับ จะมีแค่เบื่อหน่อยๆ ในตอนกลางวัน กับไข้ลมร้อนเล็กน้อย แต่ตอนนี้ก็หายแล้วเพคะ” หลินถิงตอบพลางยิ้มบางๆองค์หญิงได้ยินเช่นนั้น ใจก็เบาสบาย ใบหน้าผ่องใสขึ้น “แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้เข้าวังวันนี้?”“ฮองเฮาทรงอยากพบหม่อมฉันเพคะ”องค์หญิงเดิมทีประสงค์จะถามต่ออีกหลาย
