บตอนที่ชายาองค์รัชทายาทเลือกต้วนซินหนิง เพราะรู้สึกถูกชะตาเช่นกันต้วนซินหนิงใสซื่อจึงเชื่อคนง่าย แต่หลินถิงกลับมิใช่ นางจะไม่หลงเชื่อคำกล่าวของฮองเฮา แม้นจะนับถือในความกล้าหาญและความสามารถของนางเพียงใด ก็ไม่เกี่ยวข้องกับความเชื่อใจ นางจึงเงียบ ไม่กล่าวตอบสิ่งใดฮองเฮาเห็นดังนั้น ก็นั่งตัวตรงขึ้น เอ่ยอีกว่า “เจ้าถึงกับเชื่อจริงๆ หรือ?”หลินถิงจับทางไม่ถูก ค่อยๆ ตอบกลับอย่างรอบคอบ “สิ่งใดที่ฮองเฮาทรงตรัส หม่อมฉันย่อมเชื่อทั้งสิ้นเพคะ”คำกล่าวนี้ราบรื่นยิ่งนัก จนไม่อาจหาข้อผิดพลาดได้ น้ำเสียงของฮองเฮายามนี้คล้ายสาวน้อยวัยเยาว์ แสร้งหลอกผู้อื่นแล้วค่อยเฉลย“ข้าแกล้งเจ้าเล่น ไหนเลยจะมีเซียนใดกัน ความลับสวรรค์ก็ไม่มีอะไรหรอก ข้า……เป็นเพียงหญิงธรรมดาคนหนึ่งที่รู้วิชาแพทย์เท่านั้นเอง”“ฮองเฮาทรงรู้วิชาแพทย์?”ฮองเฮาเลิกสนใจกระดิ่งลม ปล่อยให้เสียงค่อยๆ จางหายไปกับความเงียบ “ข้าเรียนหมอมาก่อน แต่ไม่มีผู้ใดรู้มากนัก เสียดายว่าหมอย่อมมิอาจรักษาตนเองได้ ข้ารักษาตนไม่ได้ ต้องปล่อยให้อาการทรุดลงเช่นนี้”ตำหนักนั้นอับเกินไป กลิ่นยาเข้มข้นอบอวลจนหลินถิงเริ่มรู้สึกหายใจติดขัด ฮองเฮาคงสังเกตเห็น จึงสั่งให้นางกำนัลเปิดหน้าต่างสองบาน ทันทีที่ลมเย็นโชยเข้ามา ฮองเฮาก็เอนศีรษะพิงมือ มองทิวทัศน์ภายนอกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเผลอหลับไปผู้ป่วยที่เจ็บหนักเช่นนาง ย่อมสามารถหลับได้ในทุกเวลา มิใช่เรื่องแปลกประหลาดใด นางกำนัล
