อแต่งงานกับต้วนหลิงต่อหน้าผู้คน ทว่าไม่สำเร็จ แม้พยายามใช้เรือนร่างยั่วยวนก็ไร้ผล กระนั้นก็ยังไม่ละความคิดจะสมรสกับเขา“หลินถิง” ในเรื่องเป็นสตรีที่มีความคิดแปลกพิกล ยืนกรานจะทำให้จวนของต้วนซินหนิงปั่นป่วน ทำให้เซี่ยจื่อม่อเสียใจที่หมั้นหมายกับต้วนซินหนิง และล้างแค้นต้วนหลิง-พี่ชายที่คอยขัดขวางแผนการของนางตลอดมานางจึงหาทางเข้าไปในจวนต้วนผ่านต้วนซินหนิง แล้วลักลอบกระทำอุกอาจ-ถอดอาภรณ์นอนลงบนเตียงของต้วนหลิง หวังให้เขาตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าล่วงเกินนาง เพื่อบีบให้แต่งงานด้วย ทว่าสุดท้ายก็ล้มเหลวก่อนที่สมาชิกในจวนจะรู้เรื่อง ต้วนหลิงและหลินถิงนอนนิ่งอยู่ในห้องเดียวกันหนึ่งเค่อ เขาเห็นว่านางไม่ยอมไปจึงวางยาสลบแล้วส่งกลับจวนหลินโดยมิให้ใครล่วงรู้ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นางไม่อาจย่างกรายเข้าสู่จวนต้วนอีกเลย หลินถิงก้มมองเสื้อผ้าบนกายตน พลันรู้สึกว่ากับข้าวเบื้องหน้าไร้ซึ่งรสชาติต้วนหลิงเห็นนางเหม่อลอยไป พลางก้มลงเก็บตะเกียบที่ตกพื้น เปิดประตูเรียกองครักษ์ประจำโรงเตี๊ยมขอชุดใหม่มาให้ แล้ววางไว้ข้างมือของนาง “อาหารวันนี้ไม่ถูกปากหรือ?”หลินถิงไม่กล้ามองหน้าเขา หวั่นว่าสายตาจะเผยพิรุธออกมา จึงก้มหน้าก้มตากินข้าว “ไม่ใช่เจ้าค่ะ”ต้วนหลิงจ้องมองใบหูของหลินถิง ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่เขาเคยใช้ปลายลิ้นแตะต้อง มันกำลังแดงระเรื่อขึ้นมาทีละน้อย เช่นเดียวกับลำคอและแก้มขาวของนาง “ใบหน้าของเจ้าวันนี้แดงกว
