ใกล้รุ่งแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงปฏิกิริยาตามธรรมชาติของบุรุษยามเช้า หากแต่นางในขณะหลับใหลกลับไร้สำนึก ละเมอเบียดใกล้อยู่พักหนึ่ง หลินถิงมิทันได้สนใจว่า กระโปรงตนเปียกชื้นเล็กน้อย ก็รีบผุดลุกออกจากเตียงทันทีเมื่อหันไปมองยังเตียงนอน ก็พบว่าต้วนหลิงได้ตื่นขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ กำลังจ้องมองนางอยู่ ดวงตาคู่นั้นฉ่ำวาวคล้ายมีหยาดน้ำไหลริน หางตาเจือแดง ราวกับเกล็ดหิมะต้องสีเลือด ผิวหน้าอันขาวซีดก็แต้มสีเรื่ออ่อนๆ ไปด้วยเสื้อคลุมสีชาดของเขาถูกนางทำให้หลุดลุ่ย เผยให้เห็นแผ่นอกและช่วงเอวอย่างชัดเจน ผิวพรรณนั้นเรียบเนียนกล้ามเนื้อที่คมชัดแสดงถึงรูปร่างอันงดงาม เส้นผมยาวสีดำสนิทลื่นไหลลงตามไหล่ในขณะเขาลุกขึ้นช้าๆ เป็นเส้นโค้งที่ดูยั่วยวนใจนักหลินถิงแอบลอบมองอยู่หลายครั้ง พอรู้ตัวก็กระแอมเบาๆ เอ่ยเรียก “ท่านต้วน”ต้วนหลิงคว้าผ้าห่มที่นางถีบตกไปท้ายเตียงมากดทับช่วงเอวไว้ก่อนจะกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า“ขออภัยที่เปื้อนกระโปรงของเจ้า ลำบากหน่อย……เปลี่ยนเสื้อผ้าเสียเถิด แล้วสวมผ้าปิดหน้าด้วย ไปเรียกเหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่เฝ้าอยู่ชั้นสามมา บอกให้เขานำชุดใหม่ของบุรุษมาให้หนึ่งชุด ในนามของข้า”หลินถิงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “ท่านรอสักครู่ ข้ามีชุดของตัวเองอยู่แล้ว ไม่ต้องรบกวนองครักษ์เสื้อแพรก็ได้”เสื้อผ้าเหล่านั้นเป็นของที่หลี่จิงชิวฝากคนส่งมาให้เมื่อรู้ว่านางติดอยู่ที่ถนนเป่ยฉาง แม้หลี่จิงชิวจะร
